Η αποτυχία του "σοσιαλισμού του νερού"

Παγκόσμια ημέρα του νερού η σημερινή και αν υπάρχει ένας τομέας της οικονομίας παγκοσμίως, όπου ο σοσιαλισμός κυριαρχεί απόλυτα , αυτός είναι σίγουρα η διάθεση του νερού. Παντού στον κόσμο, οι πολιτικοί δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν με στόμφο πως "το νερό είναι δημόσιο αγαθό" και πως "το νερό δεν είναι εμπόρευμα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το πουλά ή να το αγοράζει". Μόνο που δυστυχώς η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις υψηλές προσδοκίες των θιασωτών του κρατικού μονοπωλίου και τελικά τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, που υποτίθεται πως θέλουν να προστατεύσουν, είναι αυτά που πλήττονται περισσότερο.

Παγκοσμίως πάνω από το 90% των συστημάτων παροχής ύδρευσης ελέγχονται από το κράτος . Και όμως, παρόλα αυτά (ή ίσως εξαιτίας αυτού), στις αναπτυσσόμενες χώρες, πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές, πόσιμο νερό, ενώ δωδεκα εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε χρόνο. Εν τω μεταξύ, πάνω από τις χώρες της Δύσης επικρεμάται η συνεχής απειλή της έλλειψης νερού. Τις ελλείψεις όμως τις δημιουργεί η κρατική πολιτική. Σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, όταν μειώνονται τα αποθέματα ενός προϊόντος είναι λογικό πως θα αυξηθεί η τιμή του, ώστε να αποθαρρυνθεί η κατανάλωση. Όμως, στην περίπτωση μας, το κράτος δεν έχει αυτή τη δυνατότητα αφού κρατάει τις τιμές σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα για "κοινωνικούς" λόγους. Έτσι η κατανάλωση αυξάνεται και τα αποθέματα μειώνονται ακόμη περισσότερο . Επιπλέον αυτή η τιμολογιακή πολιτική οδηγεί στο να μην υπάρχουν τα κεφάλαια για τα απαραίτητα έργα που θα μπορούσαν να αυξήσουν τα αποθέματα νερού . Εν τέλει, οι καλές προθέσεις του κράτους για φτηνό νερό ακυρώνονται αφού οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιβάλλουν κρατικούς περιορισμούς της χρήσης νερού. Έτσι το κράτος είναι αυτό που αποφασίζει αντί για μας πότε θα πλύνουμε το αυτοκίνητο μας, πότε θα ποτίσουμε τον κήπο μας ή πότε θα απολαύσουμε ένα κρύο ντουζ! Η αποτυχία του κρατικού παρεμβατισμού οδηγεί σε μια παράλογη κατάσταση : Oι κρατικές εταιρίες ύδρευσης , επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζήτηση, είναι οι μοναδικές εταιρίες παγκοσμίως που μας παρακαλούν (και κάποιες φορές μας επιβάλλουν) να μην καταναλώσουμε το προϊον τους! Φανταστείτε μια εταιρία σαν την MacDonald's να κάνει διαφημιστική καμπάνια για να σας πείσει πως... δεν πρέπει να καταναλώσετε άλλα Big Mac!

Άραγε σε αυτό το σοβιετικό καθεστώς μιζέριας, η ιδιωτικοποίηση είναι η λύση ; Καταρχήν, ας μην ξεχνάμε , πως πουθενά στον κόσμο δεν έχουμε πραγματική ιδιωτικοποίηση και απελευθέρωση της αγοράς του νερού . Ακόμη και στη Μ.Βρετανία της Θάτσερ, το κράτος παραχώρησε στις ιδιωτικοποιημένες εταιρίες το μονοπώλιο για 25 χρόνια, τους χαρίσε χρέη αξίας 8 δις ευρώ και τις επιδότησε με 2,6 δις ευρώ , εις βάρος του φορολογουμενου και του καταναλωτή. Ακόμη όμως ,και σε αυτές τις περιπτώσεις κορπορατισμού , παρά τα προβλήματα διαφθοράς και υψηλών τιμολογίων, η είσοδος στην αγορά εταιριών με την απαραίτητη τεχνογνωσία και με κίνητρο το κέρδος φάνηκε να έχει αποτελέσματα. Σύμφωνα με το Σουηδό αναλυτή, Fredrik Segerfeldt , στην Γουινέα πριν την ιδιωτικοποίηση μόνο το 20% των κατοικων αστικών κέντρων είχε πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Το 2001 το ποσοστό έφτασε το 70%. Η τιμή ανέβηκε βέβαια από τα 15 σεντς ανά κυβικό μέτρο, στο 1 δολλάριο, αλλά ο Segergeldt θέτει το ηθικό δίλημμα : Αξίζει τον κόπο να ανέβει η τιμή για το 20% του πληθυσμού, που μέχρι τότε απολάμβανε το πόσιμο νερό, ώστε να έχει πρόσβαση το 70%; Στο Μπουένος Αίρες 3.000.000 περισσότερα νοικοκυριά συνδέθηκαν με το σύστημα ύδρευσης , από αυτά το 85% κατοικεί στα πιο φτωχά προάστια της πολής . Εξετάζοντας αυτά τα επιτεύγματα , ίσως παίρνουμε μια πρώτη γεύση για τα οφέλη που θα προκύψουν από μια μελλοντική πραγματική απελευθέρωση της αγοράς . Απελευθέρωση που θα βάλει περισσότερους ανταγωνιστές στο παιχνίδι, θα απομακρύνει τον κίνδυνο αντικατάστασης ενός κρατικού με ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, θα ισορροπήσει (και ίσως θα μειώσει) μακροπρόθεσμα τις τιμές και θα προσελκύσει περισσότερα κεφάλαια ώστε να γίνουν τα απαραίτητα έργα (γεωτρήσεις, μεταφορά νερού από μακρινές αποστάσεις κτλ) . Μόνο έτσι στις αναπτυσσόμενες χώρες όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος της λειψυδρίας.

Ίσως τελικά ό,τι δεν κατάφεραν τόσες δεκαετίες τα "κοινωνικά ευαίσθητα" κρατικά μονοπώλια να το καταφέρει ο φαινομενικά "σκληρόκαρδος" καπιταλισμός και μετατρέποντας το νερό σε ένα ακόμη εμπόρευμα, να βοηθήσει πολύ πιο αποτελεσματικά τους φτωχούς αυτού του κόσμου. Συνέχεια

Το κράτος-νταντά βλάπτει σοβαρά (και) την κοινωνική αλληλεγγύη

Στα δυσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η αυθόρμητη κοινωνική αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των πολιτών είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Όμως το Μεγάλο Κράτος, που φροντίζει για εμάς πριν από εμάς, έχει διαφορετική γνώμη . Έτσι πριν λίγες εβδομάδες, στην Ελλάδα του Μνημονίου όπου οι νεόπτωχοι πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα , η κυβέρνηση αποφάσισε να απαγορεύσει τα συσσίτια από μη οργανωμένους φορείς για λόγους ...δημόσιας υγείας. Αυτή τη δυνατότητα θα την έχουν πια μόνο οργανώσεις με κρατική βούλα και, φυσικά, χρηματοδότηση, όπως οι κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και η επίσης κρατικοδίαιτη Εκκλησία. Πάντως, στην πολιτισμένη Εσπερία τα πράγματα φαίνεται να είναι ακόμη χειρότερα καθώς το κράτος-νταντά σπάει κάθε ρεκορ παραλογισμού !

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης και αρχιερέας του κράτους- νταντά Μαϊκλ Μπλούμπεργκ, αφού απαγόρευσε το κάπνισμα μέχρι και στα πάρκα, ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά, απαγόρευσε τις δωρεές τροφίμων σε αστέγους επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο τα τρόφιμα αυτά να είναι... ανθυγιεινά . Βλέπετε, τα διεστραμμένα μυαλά των γραφειοκρατών αντιλαμβάνονται την κοινωνική ευαισθησία κάπως έτσι : είναι καλύτερα οι άστεγοι να πεινάνε παρά να τρώνε τροφές με υψηλά λιπαρά!

Τελικά, το κράτος-ντάντα δεν βλαπτει σοβαρά μόνο την κοινωνική αλληλεγγύη. Βλάπτει και την κοινή λογική.

[Διαβάστε επίσης "Πώς ο κρατισμός κατέστρεψε τους δεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης μεταξύ των Ελλήνων"] Συνέχεια

Από τον "ομορφάντρα" στην ..."Αμαζόνα"

Ύστερα από αυτό, αναμείνατε σύντομα νέο βαρυσήμαντο άρθρο της ηγέριας του εκσυγχρονισμού Χριστίνας Ταχιάου , όπου θα καταγγέλλει τον σεξισμό που κρύβεται πίσω από τον προσφώνηση "Αμαζόνα" και τον πρωτόγονο φαλλοκρατισμό του Νεοέλληνα άνδρα (ο οποίος , για να μην ξεχνιόμαστε, σύμφωνα με τα Άρια γούστα της κ. Ταχιάου, είναι κοντός, άσχημος, λιγδιάρης και βρωμάει ιδρωτίλα).

[Η απάντηση του ΜπλεΜήλου στο μανταμσουσουδίστικο παραλήρημα της Χριστίνας Ταχιάου εδώ] Συνέχεια

Μια φιλελεύθερη απάντηση στην "απάντηση" του Στέφανου Μάνου

Σήμερα ο Στέφανος Μάνος μπήκε στον κόπο να απαντήσει στο Γιάνη Βαρουφάκη . Το άρθρο του ανέβηκε στο facebook από δεκάδες φιλελεύθερους φίλους , με τόσο ενθουσιώδη σχόλια, που νόμιζες πως ο βετεράνος πολιτικός αποστόμωσε με 200 λέξεις τον καθηγητή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Διάβασα, λοιπόν κι εγώ το κείμενο του πρόεδρου της "Δράσης". Δεν χρειάζεται να συμφωνείς με τη θέση που εκφράζει ο καθηγητής Βαρουφάκης στο άρθρο του . Αρκεί να είσαι καλόπιστος αναγνώστης και όχι επαγγελματίας χειροκροτητής και είναι εύκολο να διαπιστώσεις πως ο Στέφανος Μάνος στο ,εξαιρετικά, σύντομο και ,εμφανώς, γραμμένο στο πόδι, άρθρο του , δεν απαντάει σε κανένα από τα συγκεκριμένα ερωτήματα που θέτει το άρθρο Βαρουφάκη . Είναι η πολιτική των bailouts φιλελεύθερη ή όχι ; Αν οι Έλληνες φιλελεύθεροι υποστηρίζουν , και ορθά, πως όλες οι φούσκες πρέπει να σκάσουν, πώς εξηγείται η σχιζοφρενική τους θέση πως κάποιες από αυτές-και μάλιστα οι μεγαλύτερες- πρέπει να εξαιρεθούν ;

Ο Στέφανος Μάνος είναι ,τουλάχιστον, ειλικρινής , σε ένα σημείο : "Δεν γνωρίζω τί θα έλεγε ο Χάγιεκ – αν ζούσε – για τη σημερινή Ελλάδα, και, να πω την αλήθεια, δεν θα με πολυενδιέφερε.", γράφει. Η απάντηση αυτή δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη . Εκεί στη "Δράση" δεν έχουν χρόνο να ασχολούνται με τέτοια ασήμαντα πράγματα όπως οι ιδέες. Το μότο τους ειναι το "βλέποντας και κάνοντας" ή αλλιώς ο περίφημος "κοινός νους" . Ακόμη θυμάμαι τον Στέφανο Μάνο , παραμονές των ευρωεκλογών του 2009 στην "Athens Voice", να σκίζει τα ιμάτιά του πως δεν είναι-φτου κακά- "νεοφιλελεύθερος" . Οπότε γιατί να υποστηρίξει την προσέγγιση του οικονομικού φιλελευθερισμού στο θέμα του Μνημονίου και των bailouts;

Η συζήτηση για την αποτελεσματικότητα και την ηθική των bailouts δεν είναι μια υποσημείωση στη σύγχρονη φιλελεύθερη σκέψη. Δεν είναι μια νεφελώδης θεωρητική συζήτηση για το αν πρέπει να ιδιωτικοποιήθει ο αέρας ή οι ωκεανοί (ναι, κάνουμε και τέτοιες συζητήσεις μεταξύ μας οι φιλελεύθεροι!) . Είναι το πιο σημαντικό ζήτημα της εποχής μας . Είναι το κομβικό σημείο που θα κρίνει αν το σύστημά μας θα διατηρήσει κάποια στοιχεία ελεύθερης αγοράς ή αν θα μετεξελιχθεί πλήρως σε έναν ανήθικο, διεφθαρμένο, κρατικοδίαιτο "καπιταλισμό των κολλητών" . Και όσον αφορά τα bailouts , όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι ντόπιοι φιλελεύθεροι, η συντριπτική πλειοψηφία της φιλελευθέρων διεθνώς(είτε Αυστριακοί-Χαγεκιανοί είτε μονεταριστές), έχουν πάρει θέσεις από πολύ επιφυλακτικές εώς και απόλυτα εχθρικές, όπως έχουμε δείξει στο "ΜπλεΜήλο". Ο Στέφανος Μάνος βρίσκεται ξεκάθαρα στην άλλη πλευρά. Όχι τώρα. Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η οικονομική κρίση, το 2008, επαινούσε τον κρατιστή πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν που μοίραζε δισεκατομμύρια από τα λεφτά των φορολογουμένων στις τράπεζες.

Όμως, πίσω από τον υποτιθέμενο πραγματισμό που συχνά επικαλείται , ο λόγος του Στέφανου Μάνου είναι ξεκάθαρα ιδεολογικός. Με τις θέσεις του στο θέμα των bailouts, ο Στέφανος Μάνος απλά αναπαράγει την ιδεολογία του κορπορατιστικού, κρατικού καπιταλισμού. Μια ιδεολογία που θεωρεί τα κέρδη ιδιωτικά και τις ζημιές δημόσιες. Που έβγαλε τη λέξη "αποτυχία" από το λεξιλόγιο του καπιταλισμού και ενθάρρυνε την ανευθυνότητα, αφού οι αποτυχημένοι επιχειρηματίες και τα χρεωμένα κράτη πρέπει πάντα να διασώζονται από τους ατυχείς φορολογούμενους . Που εκτόξευσε τις κρατικές δαπάνες στα ύψη και δημιούργησε μια κρίση χρέους που μας οδηγεί στην οικονομική καταστροφή . Ο Στέφανος Μάνος και οι εγχώριοι φιλελεύθεροι , σωστά, πιστεύουν πως οι φούσκες πρέπει να ρευστοποιηθούν. Με το να εξαιρούν όμως από την ρευστοποίηση τις δύο μεγαλύτερες φούσκες, αυτές του δημόσιου χρέους και των τραπεζών, είναι σαν μας λένε, πως η απάντηση στο καίριο ερώτημα "ποιός θα πληρώσει τις ζημιές της κρίσης;" είναι πως όλος ο λογαριασμός πρέπει να πάει στους φορολογούμενους της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών χωρών και όχι σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την κρίση, δηλαδή τις κυβερνήσεις και τις τράπεζες που αγόρασαν, ανεύθυνα, κυβερνητικά ομόλογα.

Και όμως αυτή η ξεδιάντροπη υπεράσπιση του κορπορατισμού περνιέται σήμερα στην Ελλάδα για "φιλελευθερισμός" , τόσο από τους εχθρούς του, όσο και από τους φίλους του. Οι Έλληνες φιλελεύθεροι αντί να αρθρώσουν τη φιλελεύθερη κριτική στο Μνημόνιο και στα πακέτα στήριξης προτίμησαν να γίνουν απολογητές των χειρότερων πολιτικών του καθεστωτικού κρατισμού και των συμμάχων του (θέλω να ελπίζω πως αυτό έγινε καλοπροαίρετα και όχι επειδή, όπως μας λέει ο καθηγητής Βαρουφάκης, έχουν πολύ στενές σχέσεις με το ντόπιο τραπεζικό κατεστημένο) . Δυστυχώς όμως έχοντας αφήσει το μονοπώλιο της αμφισβήτησης στην Αριστερά, τώρα που η πολιτική του Μνημονίου, αναποφεύκτα, καταρρέει, η μόνη αφήγηση για τα αίτια της αποτυχίας θα είναι αυτή του "Debtocracy", του Τσίπρα και του Καζάκη . Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό για το μέλλον της Ελλάδας. Συνέχεια

Ο καθηγητής Βαρουφάκης και η σχιζοφρένεια των Ελλήνων φιλελεύθερων, μέρος δεύτερο

O Γιάνης Βαρουφάκης επιστρέφει στο "ελληνικό νεοφιλελεύθερο παράδοξο" με ένα αναλυτικό άρθρο, που αξίζει να διαβάσετε.(εδώ)

Οι αναγνώστες του ΜπλεΜήλου θα αναγνωρίσουν πως πολλά από αυτά που επισημαίνει ο καθηγητής Βαρουφάκης στο άρθρο του , τα έχουμε γράψει και ξαναγράψει σε αυτό το μπλογκ τα τελευταία δύο χρόνια. Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον έχει η ερμηνεία που δίνει στο γιατί οι Έλληνες φιλελεύθεροι είναι τόσο πρόθυμοι να υποστηρίξουν τα κρατικίστικα bailouts που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τη χαγεκιανή αρχή της ρευστοποίησης . Γράφει:

"(Οι Έλληνες φιλελεύθεροι) έχουν χάσει την πίστη τους στην ικανότητα των ελληνικών εθνικών ελιτ να ολοκληρώσουν τη διαδικασία της ρευστοποίησης. Έχουν χάσει την πίστη τους στην ικανότητα των ελληνικών Αρχών, των Ελλήνων επιχειρηματιών, ακόμη και αυτών των ίδιων, να οδηγήσουν την Ελλάδα, μέσω της χαγεκιανής ρευστοποίησης, προς μια φιλελεύθερη κατεύθυνση. Και αφού δεν πιστεύουν πως οι ελληνικές ελίτ μπορούν να το κάνουν αυτό, εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στο ότι οι βορειοευρωπαϊκές ελιτ (πιθανόν με τη βοήθεια του ΔΝΤ) θα το κάνουν γι αυτούς. Και για να σιγουρευτούν πως αυτό θα συμβεί, δεν έχουν πρόβλημα να θυσιάσουν μια βασική χαγεκιανή αρχή ώστε να μην έρθουν σε κόντρα με τους βορειοευρωπαίους εταίρους μας, που για τους δικούς τους λόγους, είναι πρόθυμοι να συσσωρεύουν στο ελληνικό κράτος νέα δάνεια που δεν μπορούν να υποστηριχθούν (παρά να ρευστοποιήσουν τα ήδη υπάρχοντα)."

Και για ποιό λόγο οι Έλληνες φιλελεύθεροι σιωπούν όσον αφορά την ανάγκη να ρευστοποιηθούν οι χρεωκοπημένες ελληνικές τράπεζες; Εδώ, ο καθηγητής Βαρουφάκης είναι σύντομος, κοφτός και ξεκάθαρος : "Eξαιτίας της εξαιρετικά καλής σχέσης μεταξύ των λεγόμενων νεοφιλελεύθερων και των τραπεζιτών" Συνέχεια

Τί είναι και τί δεν είναι φιλελεύθερη οικονομική πολιτική σε έναν πίνακα

Ποιά είναι η φιλελεύθερη προσέγγιση στην οικονομική πολιτική ; Είναι ή δεν είναι φιλελεύθερες οι οικονομικές προτάσεις του ΔΝΤ ; Ένα μεγάλο πρόβλημα στις συζητήσεις που γίνονται περί οικονομικής πολιτικής είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συμφωνούν ούτε καν στο τί εννοούν όταν χρησιμοποιούν συγκεκριμένους όρους.

Όμως, ο οικονομολόγος και μπλογκερ Daniel J. Mitchell βάζει σήμερα τα πράγματα στη θέση τους με το παραπάνω συνοπτικό και άκρως διαφωτιστικό πίνακα . Πριν ετοιμαστείτε, λοιπόν, να μιλήσετε για οικονομία θα σας συμβούλευα πρώτα να του ρίξετε μια ματιά , για να ξέρουμε τουλάχιστον τί σημαίνουν οι λέξεις που χρησιμοποιούμε . Αυτή η συμβουλή ισχύει διπλά για την Ελλάδα, όπου ο όρος "φιλελευθερισμός" έχει τόσο κακοπαθεί και από τους εχθρούς του αλλά και από τους ,υποτιθέμενους, φίλους του. Συνέχεια

Γιατί ένας ελληνικός πουζαντισμός είναι σήμερα πιο αναγκαίος από ποτέ

Αν πιστέψουμε τον Αντώνη Καρακούση του "Βήματος" ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ελλάδα : το φάντασμα του πουζαντισμού. Μακάρι να ήταν έτσι!

Είμαι σίγουρος πως τώρα οι περισσότεροι από εσάς θα αναρωτιέστε τί είναι ,τέλος πάντων, αυτός ο φοβερός και τρομερός πουζαντισμός με τον οποίον ο Αντώνης Καρακούσης τρομοκράτησε τους εστέτ και προοδευτικούς αναγνώστες του "Βήματος"! Γράφει ο γνωστός δημοσιογράφος στο άρθρο του : "Οι Ελληνες μοιάζουν αίφνης σαν να αποφοίτησαν πρόσφατα από τη σχολή του Πιερ Πουζάντ, ενός απίθανου γάλλου πολιτικού, ο οποίος στα κατεστραμμένα μεταπολεμικά χρόνια έστησε στη Γαλλία το περιβόητο λαϊκιστικό, ξενοφοβικό και αντικοινοβουλευτικό κίνημα του πουζαντισμού. Επρόκειτο για ένα πρόδρομο σχήμα του σημερινού ξενοφοβικού Λαϊκού Μετώπου το οποίο συγκρότησε ο Ζαν-Μαρί Λεπέν και του οποίου τώρα ηγείται η κόρη του, η οποία εν όψει των επερχόμενων προεδρικών εκλογών στη Γαλλία τάχθηκε υπέρ της επιστροφής στο γαλλικό φράγκο."

Όμως, ως γνωστόν, αποτελεί συνήθεια , όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και του "αξιοσέβαστου Κέντρου" να χαρακτηρίζει σαν ακροδεξιό και παρανοϊκό οποιονδήποτε αμφισβητεί το σοσιαλδημοκρατικο μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κονσένσους(βεβαια, αυτό το "αξιοσέβαστο" κονσένσους είναι που οδήγησε την Ευρώπη στην παρακμή και στην περιθωριοποίηση). Γι αυτό το λόγο και επειδή έχω την κακιά συνήθεια να μην εμπιστεύομαι την καθεστωτική φυλλάδα του ΔΟΛ ακόμη και για τις πιο απλές πληροφορίες ( μην ξεχνάμε πως ήταν το έγκυρο "Βήμα" που χαρακτήρισε τον Χάγιεκ ..."μονεταριστή"), αποφασίζω να κάνω μια έρευνα μόνος μου. Και ανακαλύπτω πως ο Αντώνης Καρακούσης έχει παραλείψει (εσκεμμένα;) το πιο σημαντικό στοιχείο που χαρακτήριζε τον πουζαντισμό. Πάνω και πέρα απ'όλα, ο πουζαντισμός ήταν ένα λαϊκό αντιφορολογικό κίνημα. Ένα κίνημα που αποτελούνταν από αγρότες, καταστηματάρχες, μικροεπιχειρηματίες οι οποίοι στρέφονταν κατά του φορομπηχτικού, γραφειοκρατικού γαλλικού κράτους και των κρατικοδίαιτων οικονομικών ελιτ. Όλα άρχισαν τον Ιούλιο του 1953 όταν ο βιβλιοπώλης Πιέρ Πουζάντ μαζί με άλλα είκοσι άτομα εμπόδισε τους εφοριακούς να κάνουν έρευνα στα βιβλία ενός άλλου καταστηματάρχη . Τα επόμενα χρόνια, το μικρό κίνημα που ίδρυσε ο Γάλλος βιβλιοπώλης γιγάντωθηκε , εκμεταλλεύομενο τη δυσφορία του μέσου Γάλλου με ένα κράτος που γονάτιζε τη μικρή ιδιωτική πρωτοβουλία με τη βαριά φορολογία και ευνοούσε με διάφορους τρόπους τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Διαδηλώσεις εναντίον των φόρων διοργανώθηκαν σε όλη τη Γαλλία ενώ κάποια μέλη του κινήματος για να διαμαρτυρηθούν έφτασαν στο σημείο να αποσύρουν τα χρήματά τους από τις κρατικές τράπεζες. Το 1956 το κόμμα, πια, του Πιέρ Πουζάντ μπήκε θριαμβευτικά στη γαλλική Βουλή με 56 βουλευτές.

Βέβαια, παρά τον ριζοσπαστικά αντιφορολογικό χαρακτήρα του , ο πουζαντισμός είχε και τα σκοτεινά του σημεία που συνετέλεσαν και στην τελική πτώση του . Το κυριότερο ήταν το ζήτημα εκείνο που δίχασε και διέλυσε πολλά κλασσικά φιλελεύθερα κινήματα τον 19ο και 20ο αιώνα : η στάση του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής . Ο Πουζάντ υποστήριξε την αποικιοκρατική πολιτική της Γαλλίας και εξέφρασε την αντίθεση του στην αποχώρηση από την Αλγερία . Όμως, πώς μπορείς να ζητάς μείωση της φορολογίας στο εσωτερικό της χώρας και την ίδια στιγμη να υποστηρίζεις μια επεμβατική εξωτερική πολιτική που ,εκ των πραγμάτων, χρειάζεται υψηλή φορολογία και ισχυρό κράτος για να πραγματοποιηθεί ; Αυτή η θεμελιώδης αντίφαση αποπροσανατόλισε το κίνημα. Σε συνδυασμό και με την κάθοδο του Σαρλ Ντε Γκολ στην πολιτική, το κίνημα του Πιερ Πουζάντ γρήγορα παρήκμασε. Οι ιδέες όμως του πουζαντισμού παραμένουν ισχυρές όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κατά κάποιο τρόπο , ο πουζαντισμός αποτέλεσε τον πρόδρομο όχι μόνο των αντιφορολογικών κινηματων στην Δανία, στη Νορβηγία, στην Ελβετία και στη Σουηδία κατά τη δεκαετία του '70 αλλά και του σύγχρονου Tea Party.

Σήμερα στην Ελλάδα του Μνημονίου, ένα κίνημα σαν τον πουζαντισμο (χωρίς τα αρνητικά του) μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Ένα grassroots , λαϊκό, φιλελεύθερο κίνημα που θα αποτελείται από καταστηματάρχες, μικροεπιχειρηματίες, υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα και το οποίο θα ζητάει δραστική μείωση του κράτους και της φορολογίας. Ένα κίνημα του απλού ανθρώπου που κερδίζει τα προς το ζην στην ελεύθερη αγορά με σκληρή δουλειά και βλέπει το ελληνικό Μεγάλο Κράτος, με συνεχείς, ληστρικές φοροεπιδρομές, να λεηλατεί τα εισοδήματα και την ιδιοκτησία του, για να διατηρήσει τα προνόμιά του . Ένα κίνημα που θα στρέφεται ενάντια στο εγχώριο παρασιτικό κράτος, στην φορομπηχτική Τρόικα και στα μεγάλα κρατικοδίαιτα οικονομικά συμφέροντα.

Σήμερα, όλες οι συνθήκες υπάρχουν για να αναπτυχθεί και να γιγαντωθεί ένα τέτοιο κίνημα. Είμαστε ένα λαός ατομικιστών και ιδιοκτητών που έχει συνειδητοποιήσει, έστω και αργά, την ανάγκη μείωσης του κράτους και υποφέρει από τη βαριά κυβερνητική φορολογία . Δυστυχώς όμως δεν φαίνεται να υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις που θα εκφράσουν αυτό το χώρο. Οι περισσότεροι αντιμνημονιακοί αποτελούν, στην πραγματικότητα, μια βαθιά συστημική επιλογή αφού οι οικονομικές τους προτάσεις διαιωνίζουν τον κρατισμό του διεφθαρμένου και χρεωκοπημένου μεταπολιτευτικού συστήματος . Από την άλλη , ενώ ο φιλελευθερισμός είναι ο φυσικός χώρος για να αναπτυχθεί ένα τέτοιο κίνημα, είναι τέτοιος ο ελιτισμός των Ελλήνων φιλελευθέρων , η βαθιά περιφρόνησή τους προς τον μέσο Έλληνα και η τυφλή υποστήριξη τους προς την φορομπηχτική Τρόικα , που, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούν να παίξουν ένα τέτοιο ρόλο.

Η καθεστωτική ελίτ που εκπροσωπεί ο Αντώνης Καρακούσης και η φυλλάδα του έχει κάθε λόγο να τρέμει με την προοπτική της ανάδειξης στην Ελλάδα ενός λαϊκού αντικρατικίστικου, αντιφορολογικού κινήματος, σαν τον πουζαντισμό. Ενα τέτοιο κίνημα , σε αντίθεση με τις φούσκες των αντιμνημονιακών, θα ήταν η πιο μεγάλη και ουσιαστική απειλή για το σημερινό κρατικοδίαιτο καθεστώς. Όμως, προς το παρόν, οι παροικούντες στον ΔΟΛ και οι ομοϊδεάτες τους μπορούν να πάρουν μια βαθιά ανάσα . Οι πολιτικές δυνάμεις που θα εκφράσουν ένα τέτοιο κίνημα δεν υπάρχουν ακόμη. Θέλουμε, όμως, να ελπίζουμε πως δεν θα κοιμούνται ήσυχοι για πολύ καιρό. Οι κοινωνικές συνθήκες υπάρχουν. Αυτό που μένει είναι να βρεθεί ο Έλληνας Πουζάντ.

[Διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο του Murray Rothbard για τον πουζαντισμό] Συνέχεια

Η καθεστωτική δημοσιογραφία του ευρώ έρχεται στα συγκαλά της (σχεδόν)

Εδώ στο "Μπλε Μήλο" έχουμε από καιρό επισημάνει το ρόλο του ευρώ στη σημερινή κρίση. (εδώ και εδώ). Το ευρώ λειτούργησε σαν "υπνωτικό χάπι" για την ελληνική (και όχι μόνο) οικονομία . Η ψευδής ασφάλεια που μας παρείχε έναντι των συναλλαγματικών κρίσεων και η ικανότητα που αποκτήσαμε να δανειζόμαστε φτηνότερα με τεχνητά χαμηλά επιτόκια , μας αποκοίμισε και ματαίωσε την ανάγκη για τις τόσο απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Χαιρόμαστε, λοιπόν, ιδιαίτερα όταν βλέπουμε πως επιφανείς δημοσιογράφοι του εκσυγχρονιστικού-ευρωλαγνικού κονσένσους αρχίζουν , δειλά δειλά, να δέχονται αυτή την ανάλυση.

Γράφει σήμερα ο Πάσχος Μανδραβέλης στην "Καθημερινή"

"Αν η Ελλάδα δεν είχε μπει στο ευρώ και μπορούσε να τυπώνει αφειδώς δραχμές, οι αγορές θα της είχαν επιτεθεί πολύ νωρίτερα. Ετσι, η διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης που τώρα ζούμε θα είχε γίνει νωρίτερα και από χαμηλότερο σημείο. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να δανείζεται φθηνά· οι διορθώσεις θα ήταν διαρκείς και γι’ αυτό πιο ήπιες."

Αλλά και πριν λίγες μέρες, ο Δημήτρης Μητρόπουλος στα καθεστωτικά "Νέα":

"Ιστορικά, όταν ξεφεύγαμε στο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, οι αγορές μάς έπαιρναν με το κανόνι. Η πίεση στη δραχμή έφερε το πρόγραμμα σταθεροποίησης του 1985-86 ή ανάγκασε την Αθήνα να βάλει σε ίσιο δρόμο τα δημοσιονομικά το 1995-96. Απλώς, η συμμετοχή στην ευρωζώνη και τα χαμηλά επιτόκια διεθνώς είχαν ως αποτέλεσμα να μην έχει συνέπειες η εκτίναξη των ελλειμμάτων πριν και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο λογαριασμός ήρθε όλος μαζί στο τέλος του 2008."

Βέβαια, μη φανταστείτε πως αυτά τα συμπεράσματα κλονίζουν στο ελάχιστο την απόλυτη πίστη τους στη θρησκεία του ευρώ. H Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία (τουλάχιστον). Αλλά, που θα πάει, κάποια στιγμή θα το δούμε κι αυτό. Δεν μπορείς να αγνοείς για πολύ καιρό την πραγματικότητα. Εξάλλου οι "εκσυγχρονιστές" μας δεν φημίζονται για τη διορατικότητα και τη σταθερότητα των απόψεων τους . Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι πριν λίγους μήνες θεωρούσαν το ελληνικό χρέος διαχειρίσιμο και μας έλεγαν πως ενδεχόμενο "κούρεμα" ισοδυναμεί με τη νέα Μικρασιατική Καταστροφή ενω σήμερα πλέκουν εγκώμια στον Παπαδήμο επειδή πέτυχε αυτό ακριβώς το επάρατο "κούρεμα"... Συνέχεια

Τα Όσκαρ του ΜπλεΜήλου

Ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης διαλέγει τις αγαπημένες του φιλελεύθερες ή/και συντηρητικές ταινίες:

-"Brazil" (1985)- σκηνοθεσία Terry Gilliam


Ό,τι είναι το "1984" για τη λογοτεχνία, είναι το «Μπραζίλ» για τον κινηματογράφο. Μέσα σε μια δυστοπική κοινωνία που βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο ενός ολοκληρωτικού και γραφειοκρατικού κράτους , ο ήρωας της ταινίας προσπαθεί να βρει τη μυστηριώδη γυναίκα που εμφανίζεται στα όνειρα του. Ο σκηνοθέτης Τέρυ Γκίλιαμ , με σκοτεινά χρώματα αλλά και χιούμορ αλά «Μόντυ Παϊθον», αναδεικνύει την απανθρωπιά της πανίσχυρης κρατικής μηχανής και ταυτόχρονα σατιρίζει τον παραλογισμό και την ανικανότητά της. Χωρίς να έχει διαβάσει ποτέ Μίζες και Χάγιεκ, ο Γκίλιαμ φαίνεται να καταλαβαίνει πολύ καλά πως όταν το κράτος ελέγχει τα πάντα, ακόμη και οι πιο απλές οικονομικές λειτουργίες είναι αδύνατον να γίνουν. Στο "Μπραζίλ" , η κοινωνία βουλιάζει μέσα σε μια δαιδαλώδη γραφειοκρατία, η τεχνολογία είναι παρωχημένη και οι μηχανές βρίσκονται μόνιμα σε βλάβη. Δεν είναι τυχαίο πως ο μόνος που κάνει καλά τη δουλειά του μέσα σε αυτό το χάος που δημιουργεί ο απόλυτος κρατικός έλεγχος, είναι ένας ηρωϊκός υδραυλικός (που υποδύεται ο σπουδαίος Ρόμπερτ Ντε Νίρο), ο οποίος επέλεξε να βγει στην παρανομία και να δουλέψει στη μαύρη αγορά για να αποφύγει τη κρατική γραφειοκρατία! (Δείτε το trailer)

-"Thank You For Smoking" (2005)- σκηνοθεσία Jason Reitman


Από έναν χώρο, όπως αυτό της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλυγουντ , που μας έχει συνηθίσει σε politically correct πολιτικά μηνύματα, η ταινία αυτή, ομολογουμένως, με ξάφνιασε. Με κοφτερό χιούμορ και έξυπνους διαλόγους το «Thank you for Smoking» είναι μια ανελέητη σάτιρα του παραλογισμού της αντι-καπνιστικής υστερίας στις Η.Π.Α. Αλλά πάνω απ' όλα, είναι μια ταινία για την ελευθερία και την προσωπική ευθύνη. Η φιλοσοφία της ταινίας συνοψίζεται στα λόγια του σκηνοθέτη της Jason Reitman : «Οι Δημοκρατικοί θέλουν να μου πουν πως θα ξοδέψω τα χρήματά μου και οι Ρεπουμπλικάνοι σε ποιόν να προσευχηθώ… Οι Αμερικάνοι έχουν γίνει υστερικοί με τη μανία τους να λένε στους άλλους ανθρώπους για το πώς θα ζήσουν- αλλά εγώ είμαι κάποιος που θέλει την ατομική επιλογή και ευθύνη». Ειδική αναφορά στον αγαπημένο ηθοποιός William Macy στο ρόλο του γερουσιαστή-διώκτη του καπνίσματος , που προσπαθεί να αφαιρέσει με ψηφιακή τεχνολογία το τσιγάρο απ' όλες τις σκηνές των παλιών ταινιών του Χόλυγουντ! (Δείτε το trailer)

-"V for Vendetta" (2005)- σκηνοθεσία James McTeigue


Στη δεκαετία του 2030, ένα φασιστικό καθεστώς κυβερνάει τη Μεγάλη Βρετανία . Οι εχθροί της κυβέρνησης κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και το κράτος είναι πανταχού παρόν. Όμως, ένας μυστηριώδης άνθρωπος που κυκλοφορεί με μια μάσκα του Guy Fawkes θα τα βάλει με το ολοκληρωτικό καθεστώς και θα νικήσει. "Οι λαοί δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις τους. Οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς τους», είναι το μότο αυτής της ταινίας, που λάτρεψαν libertarians και αναρχικοί ανά τον κόσμο. Βασισμένη στο κόμικ του Άλαν Μουρ, οι αναλογίες με το σήμερα ,όπου τα κράτη με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας παραβιάζουν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρες. Μετά από αυτή την ταινία, το "Remember, remember the 5th of November" ήχει πια σαν προειδοποίηση για όλες εκείνες τις κυβερνήσεις που καταπιέζουν τις ελευθερίες των πολιτών.(Δείτε το trailer)

-"The Lives of Others" (2007)-σκηνοθεσία Florian Henckel von Donnersmarck


Στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία της δεκαετίας του '80, ένας μυστικός πράκτορας της Στάζι, αναλαμβάνει να παρακολουθήσει έναν πετυχημένο θεατρικό συγγραφέα. Ενώ, ο παγκόσμιος κινηματογράφος μας έχει δώσει συγκλονιστικές ταινίες που ασκούν κριτική στο φασιστικό και ναζιστικό ολοκληρωτισμό, δεν συνέβη το ίδιο και για το κομμουνιστικό ξαδελφάκι του . Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει αυτή η αριστουργηματική γερμανική ταινία. Ο παραλογισμός και η απανθρωπιά των κομμουνιστικών καθεστώτων ποτέ δεν απεικονίστηκε καλύτερα στη μεγάλη οθόνη. Αξίζει πάντως, να αναφέρω την αμηχανία με την οποία αντιμετώπισε η αριστερόστροφη ελληνική κριτική τη συγκεκριμένη ταινία , όταν βγήκε στις αίθουσες. Βλέπετε, το "The Lives of others" κλόνιζε το ασπρόμαυρο πολιτικό σύμπαν των Ελλήνων κριτικών, όπου η Δεξιά έχει πάντα το ρόλο του...κακού και η Αριστερά το ρόλο του αιώνιου θύματος. Έτσι, λοιπόν, προτίμησαν να προσπέρασουν , με μια φευγαλέα αναφορά, το ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα της ταινίας , και να την παρουσιάσουν απλά σαν ένα δράμα χαρακτήρων...(Δείτε το trailer)

-Gran Torino" (2008)-σκηνοθεσία Clint Eastwood


Το "Gran Torino" είναι μια παλιομοδίτικη , γοητευτική ιστορία, σαν κι αυτές που ήξερε να κάνει καλά το παλιό Χόλυγουντ. Ταυτόχρονα είναι μια ταινία που μιλάει εναντίον της βίας και υπέρ της κατανόησης μεταξυ ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες , με έναν ουσιαστικό και παραδοσιακά αμερικάνικο τρόπο, χωρίς να κάνει ούτε μια παραχώρηση στη γλυκερή, αποστειρωμένη, αριστερόστροφη πολιτική ορθότητα που είναι κυριάρχη στις μέρες μας . Έτσι σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο ήρωας ,που υποδύεται μοναδικά ο Κλιντ Ίστγουντ, δεν αφήνει ρατσιστική φράση που να μην ξεστομίσει! "Σχιστομάτηδες", "κιτρινιάρηδες", "μαυράκια" ,"παλιο-Εβραίε", "βρωμο-Ιρλανδε" είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς με τους οποίους στολίζει τους γείτονες του, και εξακολουθεί να τους μιλάει έτσι ακόμη και όταν τους προστατεύει και τους βοηθάει με όλες του τις δυνάμεις. Σε αντίθεση, με τις σημερινές "πολιτικά ορθές" ταινίες του Χόλυγουντ, όπου οι πάσης φύσεως μειονότητες έχουν πάντα το ρόλο του καλού και του αιώνιου θύματος , εδώ τα μέλη της συμμορίας που τρομοκρατουν τη γειτονιά δεν ανήκουν στη λευκή φυλή αλλά στην κίτρινη. Τέλος, η εικόνα του Κλιντ , με προτεταμένο το όπλο του να ξεστομίζει "get off my lawn" στη συμμορία που έχει εισβάλει στον κήπο του, θα σοκάρει σίγουρα όλους τους "ευαίσθητους" και "προοδευτικούς" αντίπαλους της νόμιμης άμυνας και της οπλοκατοχής!

Μα πάνω απ'όλα το πιο δυνατό σημείο του "Gran Torino" είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης του και πρωταγωνιστής του, Κλίντ Ίστγουντ. Ο Κλίντ είναι κάτι πολύ περισσότερο απ'ότι απλά ένας καλός σκηνοθέτης ή ένας καλός ηθοποιός. Είναι αυτή τη στιγμή ο τελευταίος πραγματικός θρύλος του Χολυγουντ, μια "bigger than life" κινηματογραφική φιγούρα . Ο κινηματογραφικός Κλίντ Ίστγουντ είναι σχεδόν πάντα ένας απομονωμένος , μοναχικός άνθρωπος , που το μόνο που θέλει είναι να τον αφήσουν όλοι στην ησυχία του. Μένει σταθερός στα πιστεύω του και στον ηθικό του κώδικα, ακόμη και όταν σε κάποιους όλα αυτά φαίνονται απελπιστικά παλιομοδίτικα και ξεπερασμένα. Ακόμη και αν δεν τα κατάφερε στη ζωή του όπως θα ήθελε, δείχνει μια σπάνια αξιοπρέπεια και αρνείται να ακολουθήσει τη σύγχρονη μόδα της αυτοθυματοποίησης . Ο Κλιντ δε ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους, δεν παραπονιέται ποτέ . Αυτάρκης, βασίζεται μόνο στον εαυτό του, ξεροκέφαλος και επιφανειακά σκληρός και δύστροπος , αλλά κατα βάθος ένας καλός άνθρωπος, με μια βαθιά αίσθηση του δικαίου. Με λίγα λόγια ο γερο-Κλιντ ενσαρκώνει ότι έχει απομείνει από τον περίφημο αμερικάνικο ατομικισμό. Ίσως δεν είναι τυχαίο πως όταν τον ρώτησαν για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, απάντησε κοφτά με το δικό του μοναδικό στυλ : "Libertarian... Everyone leaves everyone else alone."(Δείτε το trailer) Συνέχεια

Το Μνημόνιο και η... Μικρασιατική Εκστρατεία

Τελικά, οι Μνημονιακοί θα μας κάνουν να ξεχάσουμε ακόμη και την Ιστορία που ξέρουμε, προκειμένου να δικαιολογήσουν το λατρεμένο τους Μνημόνιο.

Οι θιασώτες της χρεωκοπίας στην Ελλάδα του 2012 δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι υποστηρικτές του νέου "Οίκαδε", μας λέει ο Χάρης Πεϊτσίνης σε σημερινό του άρθρο. Ο διευθυντής της "Καθημερινής" Γεώργιος Βλάχος ,λίγες μέρες πριν την καταστροφή της Σμύρνης, δημοσίευσε το περίφημο "Οίκαδε" με το οποίο πρότεινε την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από το μικρασιατικό μέτωπο. Για τον Πεϊτσίνη το ιδεολόγημα του "Οίκαδε" ήταν υπεύθυνο για την Μικρασιατική Καταστροφή. Όπως γράφει, το περιεχόμενο αυτού "του ιδεολογικού υποπροϊόντος της κρίσης" ήταν "πως ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κερδηθεί. Ότι οι ξένοι μας είχαν προδώσει, και οι πολιτικοί μας επίσης. Ότι οι ελπίδες και οι θυσίες είχαν φτάσει το μέγιστο βαθμό τους, ότι αυτά που βίωνε η χώρα ήταν τα «χειρότερα», και χειρότερα δε μπορούσαν να γίνουν. Και ότι γι’αυτό ακριβώς το λόγο, μόνη λύση, ήταν η αποχώρηση των στρατευμάτων, η εγκατάλειψη της μικρασίας, η πολιτική και οικονομική περιχαράκωσή μας «Οίκαδε»: στη φιλόξενη αγκαλιά της παλαιάς Ελλάδας, μακριά από το κρύο, μακριά από τη βία και το θάνατο που μας περίμενε στην Ανατολή." Τελικά, όμως , παρά την επικράτηση της λογικής του "Οίκαδε", η καταστροφή ήρθε και οι θυσίες όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά έγιναν αβάσταχτες. Η ελληνική μειονότητα εξαλείφθηκε από το χάρτη της Τουρκίας και 1,2 εκατομμύρια ψυχές οδηγήθηκαν στην προσφυγιά . Και κάπου εδώ έρχεται και ο παραλληλισμός με την παρούσα κατάσταση . Οι υποστηρικτές του σύγχρονου "Οίκαδε" είναι όσοι εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια των πολιτών με το Μνημόνιο, υποστηρίζουν την απόρριψη του και ζητούν την άμεση κήρυξη στάσης πληρωμών . Αν ακολουθήσουμε τις προτάσεις τους , μας περιμένει μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή.

Προσωπικά, κατανοώ την εναγώνια πρασπάθεια των μνημονιακών φίλων να δικαιολογήσουν ,με οποιονδήποτε τρόπο, το αποτυχημένο Μνημόνιο, αλλά τέτοιοι ανιστόρητοι παραλληλισμοί το μόνο που καταφέρνουν είναι να τους εκθέτουν ακόμη περισσότερο. Η Μικρασιατική Καταστροφή δεν συνέβη λόγω του "Οίκαδε", δεν συνέβη επειδή στην Ελλάδα επικράτησαν οι δυνάμεις εκείνες που ήθελαν να τερματιστεί η Μικρασιαστική Εκστρατεία (ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο!). Η Καταστροφή συνέβη επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις μπλέχτηκαν σε μια αδιέξοδη επεκτατική περιπέτεια, που ουσιαστικά δημιούργησε και τροφοδότησε τον τουρκικό εθνικισμό, ο οποιός τελικά ξέσπασε όλο το μένος του πάνω στον ελληνικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας . Στην πραγματικότητα, η καταστροφή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί , αν η ελληνική κυβέρνηση που προέκυψε μετά τις εκλογές του 1920 έλεγε τότε το "Οίκαδε". Αν έμενε πιστή στις προεκλογικές της υποσχέσεις , έβαζε ένα τέλος στην αδιέξοδη Μικρασιατική Εκστρατεία και επικέντρωνε όλες τις διπλωματικές προσπάθειες της στη διασφάλιση της παρουσίας του ελληνικού πληθυσμού στη Μικρά Ασία. Όμως, αυτή η πολιτική της μη επέμβασης ποτέ δεν εφαρμόστηκε αφού οι δεξιές κυβερνήσεις του 1920-1922 απλά συνέχισαν την εκτέλεση των μεγαλεπήβολων οράματων του Ελευθέριου Βενιζέλου. Το "Οίκαδε" του Γεώργιου Βλάχου, λοιπόν, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια επίστροφη της ελληνικής Δεξιάς στις αντιπολεμικές της ρίζες της δεκαετίας του '10 και , ταυτόχρονα, μια ρεαλιστική αναγνώριση του αδιεξόδου που είχε προκαλέσει η Μικρασιατική Εκστρατεία. Όμως ακόμη και αν η ελληνική κυβέρνηση ακολουθούσε τις συμβουλές του Βλάχου, θα ήταν πια πολύ αργά . Το άρθρο γράφτηκε μόνο λίγες μέρες πριν την κατάρρευση του μετώπου.

Αν, παρ'όλα αυτά, θέλουμε, σώνει και καλά, να κάνουμε έναν παραλληλισμό με το σήμερα, τότε ίσως θα ταίριαζε καλύτερα ο παρακάτω : Το σύγχρονο "Οίκαδε", δηλαδή την κήρυξη της στάσης πληρωμών, θα έπρεπε να το πει η ελληνική κυβέρνηση το Μαϊο του 2010, όταν το χρέος ήταν μικρότερο και όταν οι συνέπειες της χρεωκοπίας θα ήταν λιγότερο επώδυνες για τον ελληνικό πληθυσμό. Όμως, όπως και το 1920, η πολιτική μας ελιτ προτίμησε να μπει σε μια σύγχρονη αλλά εξίσου αδιέξοδη Μικρασιατική Εκστρατεία, που ονομάστηκε Μνημόνιο. Όσο συνεχιζόταν η Εκστρατεία, ο ελληνικός στρατός έμπαινε όλο και πιο βαθιά μέσα στη Μικρά Ασία. Όσο συνεχίζεται το Μνημόνιο, η Ελλάδα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στο χρέος. Όσο συνεχιζόταν η Εκστρατεία, οι Έλληνες στρατιώτες αποδεκατίζονταν από τις κακουχίες και τις μάχες ενώ στο εσωτερικό της χώρας η οικονομία κατέρρεε . Όσο συνεχίζεται το Μνημόνιο , η ύφεση όλο και βαθαίνει και ο λαός υφίσταται όλο και περισσότερες θυσίες χωρίς αντίκρυσμα . Το τέλος της Εκστρατείας ήταν η καταστροφή της Σμύρνης. Το τέλος του Μνημονίου, θα είναι, δυστυχώς, η χρεωκοπία που πασχίζουμε τόσα χρόνια να αποφύγουμε, μόνο που τώρα , με το χρέος σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, οι συνέπειες θα είναι πολύ χειρότερες για όλους μας.

Δεν ήταν το "Οίκαδε", λοιπόν, αυτό που προκάλεσε την Μικρασιατική Καταστροφή. Ήταν η ίδια η Εκστρατεία. Δεν είναι όσοι αναγνωρίζουν την οικονομική πραγματικότητα και μιλάνε για στάση πληρωμών , αυτοί που προκαλούν την οικονομική κατάρρευση . Είναι το ίδιο το Μνημόνιο. Συνέχεια

Ένα μπράβο στον Απόστολο Γκλέτσο

Είναι αλήθεια πως οι "comme-il-faut" εκσυγχρονιστές παθαίνουν αλλεργία και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του Απόστολου Γκλέτσου. Βλέπετε είναι πολύ λαϊκός για τα γούστα τους, είναι πολύ φασαριόζος, δεν έχει σπουδάσει στας Ευρώπας, είναι εναντίον του Μνημονίου, εξελέγη δήμαρχος με τη στηριξη του -φτού, κακά!- ΚΚΕ, άσε που έχει και την κακιά συνήθεια να αψηφά τη , φετιχοποιημένη από το συγκρότημα Αλαφούζου, νομιμότητα και να ξηλώνει μπάρες . Με λίγα λόγια, είναι ένας από αυτούς τους φρικτούς, πρωτόγονους "Έλληνάρες", που, όπως μας λένε οι εκσυγχρονιστικές γραφίδες, είναι υπεύθυνοι για το σημερινό κατάντημα της πατρίδας μας.

Όταν όμως με το νέο σύστημα του Καλλικράτη, τα σχολεία παραδόθηκαν στα χέρια των Δήμων και ο νέος δήμαρχος Στυλίδας Απόστολος Γκλέτσος διαπίστωσε πως ο Δήμος δεν είχε λεφτά ούτε για να αγοράσει πετρέλαιο για τη θέρμανσή τους , δεν παρακάλεσε το κράτος, ούτε περίμενε τη λύση από κάποιο Υπουργείο. Αντίθετα, ζήτησε τη βοήθεια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και πιο συγκεκριμένα ενός μεγαλοεπιχειρηματία, του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου . Και αυτός πρόθυμα του την έδωσε. ( Διαβάστε το πολύ καλό άρθρο της Ρέας Βιτάλη)

Οι αυτοαποκαλούμενοι "εκσυγχρονιστές" κάνουν ένα τραγικό λάθος. Έχουν την κακιά συνήθεια να μας χωρίζουν σε δύο στρατόπεδα : σε αυτούς που είναι υπέρ και σε αυτούς που είναι κατά του Μνημονίου. Οι πρώτοι φυσικά είναι οι "καλοί" της ιστορίας και , υποτίθεται, οι μοναδικοί υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η Ελλάδα. Οι δεύτεροι πάλι , σύμφωνα με το μύθο, θέλουν απλά να συνεχιστεί το μεταπολιτευτικό πάρτυ των δανεικών . Όμως αυτό το απλοϊκό, μανιχαϊστικό σχήμα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ανθρώπους που θέλουν να αλλάξει η Ελλάδα, ανθρώπους που χωρίς να είναι συνειδητοποιημένοι ιδεολογικά, κάνουν κινήσεις, έστω και στο μικρό χώρο ευθύνης τους, που βγάζουν την χώρα από το χρεωκοπημένο κρατισμό της Μεταπολίτευσης, μπορείς να βρεις ακόμη και στα πιο αναπάντεχα μέρη.

Μεταξύ ενός μνημονιακού μεγαλο-υπουργού με "εκσυγχρονιστικό" προφιλ αλλά καθόλου "εκσυγχρονιστικό" έργο , που τόσα χρόνια, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ντόπιας κλεπτοκρατίας και του "Ελληνάρα", εκτός συστήματος, Απόστολου Γκλέτσου, που για να βοηθήσει τον τόπο του, αψηφά ,με πράξεις, ιδεολογικά ταμπού δεκαετιών , προτιμώ τον δεύτερο. Και ας στηρίζεται από το ΚΚΕ. Συνέχεια

Όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης καταλαβαίνει τον φιλελευθερισμό καλύτερα από τους Έλληνες φιλελεύθερους

Οι Έλληνες φιλελεύθεροι αρέσκονται να αποκαλούν τον καθηγητή Βαρουφάκη με το προσωνύμιο "Μπαρουφάκης", όμως φαίνεται πως ο γνωστός καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών καταλαβαίνει πολύ καλύτερα τον φιλελευθερισμό από τους υποτιθέμενους θιασώτες του . Σε πρόσφατη ομιλία του είπε, μεταξύ άλλων :

"Ακούμε θιασώτες της αγοράς, οι οποίοι μιλάνε γιὰ τις διαρθρωτικὲς αλλαγὲς που χρειάζονται, για τὴν κατάργηση ενὸς μεγάλου κομματιού του δημόσιου τομέα, μπλά, μπλά, μπλά, μπλά, νὰ είναι υπὲρ του δανεισμού, στο πλαίσιο του Μνημονίου, απ’ την Ευρωπαϊκὴ Ἕνωση. Αυτὸ ο Hayek θα ‘ξυνε το κεφάλι του αν το άκουγε, που ἤτανε ὁ γκουροὺ υποτίθεται αυτών των νεοφιλελεύθερων, ο οποίος πίστευε ότι ο πτωχευμένος πρέπει να πτωχεύσει – τελείωσε. Το να χρηματοδοτείς απὸ δημόσιους πόρους τον πτωχευμένο ήταν η μεγαλύτερη αμαρτία για τὸν Hayek, που υποτίθεται ὅτι είναι ο γκουροὺ του κυρίου Μάνου, της κυρίας Ξαφά… Εδώ στὴν Ελλάδα έχουμε τη διεθνή πρωτοτυπία, οι νεοφιλελεύθεροι, οι θιασώτες τὴς αγοράς, να θέλουνε τεράστιο δανεισμὸ των πτωχευμένων, του πτωχευμένου Δημοσίου. Πουθενὰ στον κόσμο αυτὸ δεν τό ‘χω ξαναδεί."

Πόσο δίκιο έχει ο καθηγητής Βαρουφάκης! Τα τελευταία δύο χρόνια, οι Έλληνες φιλελεύθεροι, στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πραγματισμού ή απλά λόγω ιδεολογικής αμορφωσιάς , υποστήριξαν με πάθος το ,κεϋνσιανής εμπνεύσεως και φιλοσοφίας, πακέτο στήριξης της Ελλάδας και έτσι έγιναν απολογητές των χειρότερων πολιτικών της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Το μόνο που κατάφεραν ταυτιζόμενοι με αυτή την αποτυχημένη, λαομίσητη πολιτική ήταν να απαξιώσουν τον φιλελευθερισμό στα μάτια των Ελλήνων για τα επόμενα πενήντα χρόνια , και μάλιστα- και αυτή είναι η παγκόσμια πρωτοτυπία!- για να στηρίξουν θέσεις που καμιά σχέση δεν έχουν με την ιδεολογία τους. Αναρωτιέμαι ποιοί είναι τελικά οι πραγματικοί "Μπαρουφάκηδες"...

[Διαβάστε επίσης "Ο καθηγητής Βαρουφάκης και οι Έλληνες φιλελεύθεροι"] Συνέχεια

Έχουμε ήδη γίνει Αργεντινή

Κάθε φορά που κάποιος θα υποστηρίξει πως η πτώχευση είναι η λιγότερη κακή λύση για την Ελλάδα, οι οπαδοί του Μνημονίου επισείουν τον μπαμπούλα της Αργεντινής. Όμως , οι Μνημονιακοί φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει πως η Αργεντινή βρίσκεται ήδη εδώ. Σε μια Ελλάδα που εφάρμοσε το Μνημόνιο ακριβώς για να αποφύγει την τύχη της νοτιοαμερικάνικης χώρας , η μείωση του ΑΕΠ μας τα τελευταία χρόνια αγγίζει ήδη τη μείωση του ΑΕΠ της Αργεντινής τον καιρό της πτώχευσης.

Ύστερα από πέντε συνεχόμενα χρόνια ύφεσης, η συνολική μείωση του ΑΕΠ της Ελλάδας έφτασε ήδη το 16%. Και αν, όπως όλα δείχνουν, το ΑΕΠ μας μειωθεί ακόμη 4% το 2012, τότε θα ισοφαρίσουμε τη μείωση του ΑΕΠ της πτωχευμένης Αργεντινής. Η διαφορά μεταξύ των δύο χωρών είναι πως το ελληνικό ΑΕΠ μειώνεται εδώ και πέντε χρόνια και μάλιστα χωρίς καμιά προοπτική ανάκαμψης αφού οι αναλυτές προβλέπουν πως η χώρα μας θα "καταφέρει" να έχει τη χειρότερη ύφεση της σύγχρονης ιστορίας. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της μείωσης του ΑΕΠ της Αργεντινής (15% από το 20%) έγινε απότομα μέσα στο χρόνο που ακολούθησε την πτώχευση και αμέσως μέτα η χώρα πέτυχε ρυθμούς ανάπτυξης που άγγιζαν μέχρι και το 8%.

Οι Μνημονιακοί βέβαια εξακολουθούν να επιμένουν πως το Μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση που το συνοδεύει είναι η πιο "κοινωνικά ευαίσθητη" και λιγότερο επώδυνη επιλογή που έχουμε, αφού μας δίνει χρήμα και χρόνο για να εφαρμόσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις σταδιακά και όχι απότομα, όπως θα γινόταν αν η χώρα μας κύρυσσε στάση πληρωμών . Όπως επισήμανε και ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, το Μνημόνιο είναι "προϊόν πολιτικής απόφασης για να αποτρέψει τα οδυνηρά αποτελέσματα από την λειτουργία των αγορών". Με το Μνημόνιο, μας λένε, οι απαραίτητες αλλαγές θα γίνουν με πιο "βελούδινο" τρόπο για τους πολίτες της χώρας απ'οτι αν εφαρμόζοταν οι φαινομενικά σκληρές λύσεις των ανάλγητων αγορών .

Όμως, όπως διαπιστώνουμε σήμερα, με τη λεγόμενη "ήπια προσαρμογή" του Μνημονίου αντί να έχουμε την επώδυνη, απότομη αλλά σύντομη ύφεση της πτώχευσης που θα ρευστοποιούσε τις κακές επενδύσεις του παρελθόντος και θα άνοιγε το δρόμο για μια γρήγορη ανάκαμψη , επιλέξαμε μια μακροχρόνια και ακόμη πιο βαθιά ύφεση που μάλιστα δεν δίνει καμιά προοπτική ανάκαμψης για το μέλλον. Καμιά μεγάλη μεταρρύθμιση δεν έγινε και επιπλέον ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται όλο και περισσότερο. Τελικά, αποδείχθηκε πως η "ήπια προσαρμογή" του Μνημονίου δεν είναι μόνο οικονομικά αναποτελεσματική . Είναι και κοινωνικά ανάλγητη.

Όσοι επιθυμούμε την φιλελευθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας , είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως η υποστήριξη της στάσης πληρωμών δεν σε κάνει οπαδό του Τσίπρα και του Καζάκη. Η πτώχευση είναι η μόνη ρεαλιστική και ενδεδειγμένη λύση που προκρίνει η ελεύθερη αγορά σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπως έγραψε και ο γνωστός δημοσιογράφος Alvaro Vargas Llosa (γιος του νομπελίστα συγγραφέα Mario Vargas Llosa) πριν λίγες μέρες στο έγκυρο περιοδικό "Forbes" : "Ο καπιταλισμός έχει εφεύρει δύο ,παρόμοιους, τρόπους για να ξεπεράσει μια ανυπέρβλητη οικονομική κρίση - τη στάση πληρωμών και τη χρεωκοπία. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο το σύστημα μπορεί να εξαγνίσει τις υπερβολές του. Διαφορετικά αυτές οι υπερβολές παραμένουν ενσωματωμένες στο σύστημα , εμποδίζοντας την αντιμετώπισή τους. Είναι καιρός η Ελλάδα (στην πραγματικότητα, η Ευρωπαϊκή Ένωση) να το καταλάβει αυτό. Αφήστε τις συνέπειες για την Ελλάδα να είναι αυτές που πρέπει να είναι. Δεν θα είναι χειρότερο από την παράταση της κρίσης επ'άπειρον."

[Διαβάστε επίσης "Το Μνημόνιο σαν συνέχεια της 'ήπιας προσαρμογής'"
"Ποιός θα αναλάβει τις ζημιές;"] Συνέχεια

Οι Κνίτες του Μνημονίου

Το εγχώριο σύστημα του παρεοκρατικού, κρατικοδίαιτου καπιταλισμού παίζει τα ρέστα του σήμερα για την υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης . Τα δέλτια ειδήσεων των διαπλεκόμενων καναλιών ουρλιάζουν πως αν δεν ψηφισθεί το νέο Μνημόνιο θα έρθει η Συντέλεια του Κόσμου, θα γίνουμε Ζιμπάμπουε, θα βγάλουμε ουρές και κέρατα , θα κατέβουν οι εξωγήινοι . Κατανοητή η αγωνία τους. Τα λεφτά είναι πολλά. Και μπορεί τα 130 δισεκατομμύρια του νέου δανείου να βουλιάξουν την Ελλάδα ακόμη πιο βαθιά μέσα στη δίνη του χρέους, όμως τουλάχιστον δίνουν ελπίδες στους στυλοβάτες του κλεπτοκρατικού μας συστήματος πως θα την γλυτώσουν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες και τις λιγότερες δυνατές αλλαγές . Αλλά σε αυτό το άρθρο δεν θα ασχοληθώ με την ντόπια κλεπτοκρατία . Θα ασχοληθώ με όσους , ειλικρινά και καλοπροαίρετα, πιστεύουν πως το Μνημόνιο είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στον Ελληνισμό από την εποχή του Κολοκοτρώνη και πως είναι το μοναδικό μέσο για να πραγματοποιηθούν , επιτέλους, στη χώρα μας οι τόσο αναγκαίες μεταρρυθμίσεις . Θα ασχοληθώ με τους Κνίτες του Μνημονίου, που ενώ βλέπουν πως η πολιτική τους δεν οδηγεί πουθενά, πως όλες οι εκτιμήσεις τους τα τελευταία δύο χρόνια έχουν διαψευσθεί από την ίδια την πραγματικότητα, παρόλα αυτά επιμένουν πεισματικά, δογματικά και ξεροκέφαλα στο ίδιο λάθος.

Τους Κνίτες του Μνημονίου , τα τελευταία δύο χρόνια, τους βλέπετε, τους ακούτε και τους διαβάζετε πάντου. Στις εφημερίδες , στα κανάλια, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς , στο ίντερνετ . Μπορεί οι απόψεις τους να είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ελληνική κοινωνία αλλά είναι τα "αγαπημένα παιδιά" των ΜΜΕ. Κάποιοι από αυτούς είναι δημοσιογράφοι, άλλοι οικονομολόγοι, καθηγητές πανεπιστημίου, μπλόγκερς . Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, δεν κουράζονται να πλέκουν το εγκώμιο του Μνημόνιου. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πρώην αριστεροί που αντικατέστησαν, εν μια νυκτί,το "Κεφάλαιο" του Μαρξ με το Μνημόνιο και νομίζουν πως έγιναν φιλελεύθεροι. Βέβαια, στην πραγματικότητα, εξακολουθούν να έχουν τα ίδια μαύρα μεσάνυχτα για το πώς λειτουργεί η οικονομία αφού η οικονομική τους φιλοσοφία συνοψίζεται σε τέσσερις λέξεις : "Ό,τι πούν οι Βρυξέλλες"

Οι Κνίτες του Μνημονίου είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας καθησύχαζαν πως το κούρεμα δεν είναι απαραίτητο και πως το ελληνικό χρέος του 160% είναι απόλυτα διαχειρίσιμο. Αυτά έλεγε ο Όλι Ρεν, αυτά έλεγαν κι αυτοί. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μετά από κάθε ευρωπαϊκή Σύνοδο, πανηγύριζαν επειδή , τάχα, οι σοφοί γραφειοκράτες και πολιτικοί της Ε.Ε. είχαν δώσει την οριστική λύση στο ευρωπαϊκό και ελληνικό πρόβλημα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που το Μαϊο του 2010, μας διαβεβαίωναν πως το Μνημόνιο θα ασκήσει την απαραίτητη πίεση στους πολιτικούς μας, ώστε να γίνουν , επιτέλους, οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Και όταν το καλοκαίρι του 2011 οι ελπίδες τους είχαν πια διαψευσθεί μας πούλησαν ένα καινούργιο παραμύθι : όσα δεν είχε καταφέρει το Μνημόνιο, θα τα κατάφερνε η νέα Βίβλος του εκσυγχρονισμού, το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα . Και σήμερα, που τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε, μας ζητούν, με περισσό θράσος, να πούμε ναι στο νέο Μνημόνιο, που , τάχα, θα μας φέρει στη Γη της εκσυγχρονιστικής επαγγελίας και θα κάνει πραγματικότητα όσα δεν μπόρεσαν να γίνουν τα τελευταία δύο χρόνια!

Σήμερα, όλοι ξέρουμε πια πως το Μνημόνιο ,στο οποίο στηρίξαν όλες τους τις ελπίδες οι Κνίτες του εκσυγχρονισμού , ήταν μια απόλυτη αποτυχία. Οι μεταρρυθμίσεις κόλλησαν, καμιά ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, το άνοιγμα των επαγγελμάτων ήταν μαϊμού, οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν, το δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε, η χώρα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στην ύφεση, χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον. Όπως γράφαμε στο "ΜπλεΜήλο", από την πρώτη στιγμή, η θεωρία πως τα δάνεια μπορούν να αγοράσουν μεταρρυθμίσεις, έχει πολλές αδυναμίες. Όπως έγινε και σε άλλες χώρες, έτσι και στην Ελλάδα, οι ντόπιες ελίτ χρησιμοποίησαν τα δισεκατομμύρια του Μνημονίου για να διασώσουν το παρασιτικό και διεφθαρμένο Μεγάλο Κράτος. Επιπλέον, όπως όλοι πια αντιλαμβάνονται, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο. Όμως, το κούρεμα που προβλέπει το νέο Μνημόνιο είναι ανεπαρκές αφού ταυτόχρονα θα μας φορτώσει με νέα δάνεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ και έτσι , στην καλύτερη περίπτωση, το 2020 το χρέος μας θα βρίσκεται στα επίπεδα που είχε το 2010 όταν υπογράψαμε το πρώτο Μνημόνιο! Και όμως οι Κνίτες μας, προσκολλημένοι στις δογματικές εμμονές τους, δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από το παρελθόν και δίνουν αγώνα υπέρ μιας ακόμη δανειακής σύμβασης, που όπως και οι προηγούμενες, θα διαιωνίσει την καλαβριοποίηση της Ελλάδας, το πάγωμα των μεταρρυθμίσεων και το μη διαχειρίσιμο χρέος. Και μάλιστα, οι ίδιοι άνθρωποι που έπεσαν έξω σε όλες τις εκτιμήσεις τους τα τελευταία δύο χρόνια , αντί σήμερα να κάνουν την αυτοκριτική τους , μιλάνε με ύφος χιλίων καρδιναλίων λες και έχουν δικαιωθεί από τις εξελίξεις , λοιδωρούν όποιον έχει διαφορετική άποψη και διεκδικούν το μονοπώλιο της λογικής και της υπευθυνότητας.

Ευτυχώς, πέρα από κάποιους σαλονάτους "διανοούμενους" του Κολωνακίου και της Εκάλης, δεν πείθουν πια κανέναν . Δυστυχώς, όμως, μαζί με τους εαυτούς τους έχουν απαξιώσει και την υπόθεση των μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα. Συνέχεια

Το νέο Μνημόνιο και η απαξίωση του ελληνικού κοινοβουλευτισμού

Tο νέο Μνημόνιο, ίσως το πιο κρίσιμο νομοσχέδιο των τελευταίων δεκαετιών , το οποίο και θα καθορίσει το μέλλον της χώρας μας για τις επόμενες δεκαετίες, ετοιμάστηκε και μοιράστηκε στους βουλευτές τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου. Η Επιτροπή της Βουλής που θα το συζητήσει ορίστηκε για το Σάββατο στις 14.00 και την Κυριακή θα ψηφιστεί σε μία συνεδρίαση στην Ολομέλειας της Βουλής με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Στο ίδιο νομοσχέδιο θα υπάρχει και το κείμενο για τη διαδικασία του PSI και το κείμενο για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών καθώς και η εξειδίκευση των μέτρων που έχουν αποφασιστεί. Ψεκάστε, σκουπίστε ,τελειώσατε. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης μιλάει για "πραξικόπημα" και έχει δίκιο.

Στη Ελλάδα των τελευταίων δύο ετών, Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, μέτρα-σοκ ψηφίζονται συνήθως με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, βιαστικά, εν μια νυκτί, με εκβιασμούς και απειλές , με νομοσχέδια-τέρατα που περιλαμβάνουν τον "πατέρα τους και τη μάνα τους", χωρίς το στοιχειώδη κοινοβουλευτικό έλεγχο, χωρίς καν να προλαβαίνουν οι βουλευτές να τα διαβάσουν. Η δικαιολογία ; Βρισκόμαστε σε "οικονομικό πόλεμο",δήλωσε σήμερα ο βουλευτής της ΝΔ, Κωστής Χατζηδάκης. Και ως γνωστόν σε περιόδους πολέμου, ο σεβασμός στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες είναι μια περιττή πολυτέλεια. Όμως, αυτή η πρακτική απαξιώνει όχι μόνο τον κανονισμό της Βουλής αλλά και το ίδιο το Σύνταγμα και την ίδια την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία.

Οι φιλομνημονιακοί , που, κατά τ'άλλα, κόπτονται για το σεβασμό της νομιμότητας όταν κάποιος κακομοίρης δεν πληρώσει το χαράτσι για τα ακίνητα, τώρα σφυρίζουν αδιάφορα . Μπορεί, λοιπόν, οι οπαδοί του Μνημονίου να κινδυνολογούν πως ενδεχόμενη πτώχευση θα οδηγήσει σε πραξικόπημα και σε επιβολή καθεστώτος τύπου Βόρειας Κορέας, αλλά αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό, είναι οι ίδιοι και οι πρακτικές τους. Συνέχεια

Το φάουλ του Κλίντ Ίστγουντ

Το περιβόητο πια διαφημιστικό της Chrysler, "Ημίχρονο στην Αμερική" ,που προβλήθηκε στον τελικό αγώνα του πρωταθλήματος φούτμπολ, δεν είναι ένα ύμνος στο πνεύμα επιβίωσης του αμερικάνικου λαού, όπως ισχυρίστηκαν πολλοί . Δεν είναι ένας ύμνος στις παραδοσιακές αμερικάνικες αξίες του ατομικισμού, της σκληρής δουλειάς και της ελεύθερης οικονομίας που έκαναν μεγάλη αυτή τη χώρα.

Το "Ημίχρονο στην Αμερική" αντιπροσωπεύει την απόλυτη άρνηση όλων αυτών των αξιών .Το συγκεκριμένο διαφημιστικό είναι μια μάλλον ξεδιάντροπη προπαγάνδα του κυβερνητικού bailout της αυτοκινητοβιομηχανίας που ιδιωτικοποίησε τα κέρδη της Chrysler και κοινωνικοποίησε τις ζημιές της , μια αρτιστίκ απολογία του πιο χυδαίου κορπορατισμού και της συμπαιγνίας του Μεγάλου Κράτους με το Μεγάλο Κεφάλαιο που ξελάσπωσε συγκεκριμένα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα αλλά στοίχισε στους Αμερικάνους φορολογούμενους, ούτε λίγο, ούτε πολύ, 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια, εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης . Και ταυτόχρονα είναι ένα μεγάλο φάουλ στην λαμπρή καριέρα του ,πραγματικά σπουδαίου, Κλίντ Ίστγουντ, ο οποίος πριν λίγο καιρό μιλούσε, και ορθά, ενάντια στα bailouts των τραπεζών και των αυτοκινητοβιομηχανιών. 'Ισως μεγαλύτερο και από εκείνο το... νυσταλέο "Flags Of Our Fathers"!

Ευτυχώς, το libertarian περιοδικό "Reason" δίνει την δική του απάντηση στο "Ημίχρονο" με ένα εξαιρετικό βίντεο-παρωδία:

"It's halftime.

Both teams are listening to a Madonna performance that sounds eerily similar to a Lady Gaga song they'll hear 10 years from now.

It's halftime in America too.

People are out of work and they're hurting.

And they're wondering where all their money went.

Well, $12.5 billion of it went to Chrysler.

In the form of a bailout.

But it's okay, because Chrysler is all-American.

Though technically 58.5 percent of Chrysler is owned by an Italian corporation.

And Chrysler manufactures many of it's vehicles in Canada. And Mexico.

But I guess that doesn't make for a great commercial.

Unlike polar bears. Or dogs. Or that digestive yogurt.

Yeah, Americans are hurting.

And their dollars are being used to bail out the chosen ones.

Instead of themselves.

What happened to freedom?

What happened to choice?

Yeah.

We need to guard them like Ben Roethlisberger's friends guard a bathroom door.

Allegedly." Συνέχεια

Αμετανόητοι

Οι φιλομνημονιακοί εκσυγχρονιστές προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν πως δεν φταίει η λατρεμένη τους Τρόικα για τη φορολογική λαίλαπα των τελευταιών δύο ετών αλλά πως αποκλειστικός υπεύθυνος είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου, που επέλεξε αυτή τη λύση για να μην αναγκαστεί να περικόψει το κράτος και θίξει το κρατικοδίαιτο πλέγμα συμφερόντων που την κρατάει στην εξουσία. Στο "ΜπλεΜήλο", πάλι, έχουμε γράψει ,επανηλειμμένως, πως η αύξηση της φορολογίας αποτελεί πάγια πολιτική των δανειστών μας και πως ταιριάζει απόλυτα στην κρατικίστικη φιλοσοφία οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η ΕΕ. Οι τελευταίες φορολογικές προτάσεις του ΔΝΤ όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ορθότητα αυτής της άποψης αλλά αποδεικνύουν πως οι γραφειοκράτες της Τρόικας έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Μετά την , άνευ προηγουμένου, φοροκαταιγίδα που έκανε ανυπόφορη την καθημερινότητα εκατομμύρια Ελλήνων , έβαλε λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις και βυθίσε την οικονομία στην πιο βαθιά ύφεση, οι φωστήρες του ΔΝΤ παραμένουν αμετανόητοι! Γι αυτούς η συνταγή εξόδου από την κρίση, συνοψίζεται , γι άλλη μια φορά, στο "φόροι, φόροι, φόροι!" ! Αν εφαρομοστούν οι προτάσεις που υπέβαλε το ΔΝΤ στην ελληνική κυβέρνηση, η, ήδη δυσβάκτακτη φορολογική επιβάρυνση των Ελλήνων , θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Το ΔΝΤ προτείνει, μεταξύ άλλων, τη θέσπιση ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ στο 19% ή στο 21% έναντι των τριών συντελεστών 23%, 13% και 6,5% που ισχύουν σήμερα, την κατάργηση των πολύ χαμηλών συντελεστών που ισχύουν για τα νησιά του Αιγαίου , την θέσπιση φόρου στο κρασί, την αύξηση σε 25% του συντελεστή φορολογίας για τις Ομόρρυθμες Εταιρείες, την αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα στριφτά τσιγάρα, την αύξηση του τέλους ταξινόμησης για τα μεταχειρισμένα ΙΧ και την δραστική αύξηση των προστίμων, όπως την επιβολή προστίμου 100 ευρώ το μήνα για εκπρόθεσμη υποβολή δηλώσεων. Μοναδικές θετικές πρότασεις η κατάργηση του φόρου υπέρ τρίτων και η κατάργηση του φόρου πολυτελείας (με εξαίρεση τα επιβατικά αυτοκίνητα βέβαια, για να μην κακομαθαίνουμε). Όσο για μείωση των φορολογικών συντελεστών, ούτε καν να το συζητάτε. Όπως δήλωσε ο Πόουλ Τόμσεν, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην "Καθημερινή", απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Αθανάσιου Έλλις : "Είμαι υπέρ της φορολογικής μεταρρύθμισης και του ορθολογισμού της φορολογίας. Υπέρ κινήσεων που διευρύνουν τη φορολογική βάση. Αλλά θα εφιστούσα την προσοχή σε κινήσεις που «τοποθετούν την άμαξα πριν από το άλογο», όπως είναι η άποψη ότι η μείωση των συντελεστών θα οδηγήσει σε διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Η εμπειρία μας δείχνει ότι αυτό δεν ισχύει. Πρέπει πρώτα να ληφθούν μέτρα που θα βελτιώνουν τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό." Προφανώς ο γκρίζος Δανός γραφειοκράτης δεν έχει ακούσει ποτέ του για την καμπύλη του Λάφφερ.

Τελικά, πόσο δίκιο είχε ο Γιώργος Μαλούχος, όταν, σε πρόσφατο άρθρο του στο Βήμα, χαρακτήριζε τους Τροϊκανούς "παιδιά του Στάλιν"! "Οι τροϊκανοί σωτήρες μας," έγραφε, "μισούν θανάσιμα, όπως ο Μεγάλος Πατερούλης και οι οπαδοί του, την έννοια της αγοράς. Κάνουν ότι μπορούν για να τη διαλύσουν και τα καταφέρνουν μια χαρά. Ουδέποτε άλλοτε αυτή δέχθηκε τόσο βαρύ πλήγμα στην Ελλάδα. Δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο… Ποτέ άλλοτε η ελεύθερη οικονομία δεν απειλήθηκε έτσι σε δυτική χώρα…" Συνέχεια

Απολίτιστοι Γότθοι, χαριτόβρυτα παλικάρια και το σκοτεινό μέλλον της Ευρώπης

Η... "εμπνευσμένη" γερμανική πρόταση για διορισμό επιτρόπου επί των δημοσιονομικών στην Ελλάδα το μόνο που κατάφερε ήταν να τροφοδοτήσει την εγχώρια πολιτική καφρίλα. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και δυστυχώς θα το βλέπουμε όλο και πιο συχνά τους επόμενους μήνες.

Τα έχουμε ξαναγράψει : προτάσεις περί άμεσης εποπτείας της οικονομικής μας πολιτικής από τις Βρυξέλλες είναι επικίνδυνες, αντιδημοκρατικές και αναποτελεσματικές . Δεν είναι μόνο θέμα αξιοπρέπειας ενός ολόκληρου λαού . Είναι θέμα στοιχειώδους σεβασμού στους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας . Και είναι θέμα κοινής λογικής που μας λεει πως τέτοιες πρακτικές το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να κάνουν λαϊκούς ήρωες τύπους σαν τον Τσίπρα και τον Καζάκη και να υπονομεύσουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στο εσωτερικό της χώρας .

Και αυτή τη φορά, και μόνο η ανακοίνωση τέτοιων σκέψεων ήταν ικανή να ρίξει μπόλικο νερό στο μύλο του πιο λαϊκιστικού, αντιμεταρρυθμιστικού και πρωτόγονου πολιτικού χουλιγκανισμού. Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών, Γιάννης Δημαράς δεν έχασε χρόνο και έστειλε επιστολή προς τον επικεφαλή της ΚΟ του Κόμματος της κυρίας Μέρκελ όπου έδωσε τη δική του εκδοχή του "όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια" : "Στη Χώρα μου, οφείλετε το γεγονός ότι από άγριοι και απολίτιστοι Γότθοι μετατραπήκατε σε συντεταγμένο έθνος, μόνο που όπως φαίνεται η πρώτη σας ιδιότητα είναι γονιδιακή και δεν σας εγκαταλείπει...Εμείς, προτάσσουμε τον Πλάτωνα απέναντι στο δικό σας Χιτλερισμό και τον Οικουμενικό Χαρακτήρα του Πολιτισμού μας και την Προκοπή απέναντι στη διαχρονικά αποικιοκρατική νοοτροπία και διάθεσή σας." Σε αυτό το ρεσιταλ ρατσιστικού τραμπουκισμού, δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει και ο μετρ του είδους. Ο αγαπημένος του "ΜπλεΜήλου", Πάνος Καμμένος, ανέβασε στη σελίδα του στο facebook φωτογραφία του , ανοιχτά, gay Υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας Γκουίντο Βεστερβέλε μετά του συζύγου του και σχολίασε, με τη γνωστή φινέτσα που τον διακρίνει : "Υπουργοί και παλικάρια γίνανε μαλλιά κουβάρια...........Θέλει να βάλει και καγγελάριο στην Ελλάδα ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας που φωτογραφίζεται με τον άντρα του στον γάμο...Γιώργο Τράγκα στους παραδίδω.................". (Όπως καταλαβαίνετε, άφησα ανέγγιχτα και τα 31 αποσιωπητικά του πρωτότυπου κειμένου για να μην χαθεί η ζωντάνια και γλαφυρότητα του καμμενικού λόγου.)

Όμως, οι "εκρήξεις" των Ελλήνων βουλευτών δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, άνευ σημασίας. Αντίθετα, αντικατοπτρίζει την ευρωπαϊκή πραγματικότητα των τελευταίων δύο ετών. Στην πραγματικότητα, ήταν οι πατερναλιστικές, αντιδημοκρατικές προτάσεις περί ευρωπαϊκής εποπτείας που έθρεψαν την καφρίλα του Γιάννη Δημαρά και του Πάνου Καμμένου. Και τα δύο φαινόμενα είναι απλά διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Η, από τα πάνω, επιβολή ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους, χωρίς καν να ερωτηθούν οι Ευρωπαίοι πολίτες , τροφοδοτεί αναπόφευκτα τον πιο πρωτόγονο εθνικισμό. Και φυσικά στο ευρωπαϊκό ρινγκ δεν διαδραματίζεται μόνο η ελληνογερμανική κλωτσοπατινάδα. Στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά οι χαρακτηρισμοί "τεμπέληδες", "χαραμοφάηδες" και "μπατίρηδες" είναι μάλλον από τους πιο ήπιους που ακούγονται για τους Νότιους από δημοσιογράφους, πολιτικούς αλλα και απλούς πολίτες . Πριν λίγους μήνες, η μεγάλη ιταλική εφημερίδα "Il Libero" κυκλοφόρησε με ένα σκίτσο που παρουσίαζε την Άνγκελα Μέρκελ ως ...Χίτλερ. Ο Μπερλουσκόνι, πάλι, αποκάλεσε τη Γερμανίδα καγκελάριο "χοντρή" ενώ ο Σαρκοζί αποφεύγει ακόμη και να χαιρετήσει τον Ντέιβιντ Κάμερον .

Και δυστυχώς αυτές οι "σχέσεις στοργής" θα έχουν και συνέχεια . Η ,έστω και προσωρινή, διάσωση του ευρώ απαιτεί μια κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, απαιτεί οι γραφειοκράτες των Βρυξέλλες να υπαγορεύουν με κάθε λεπτομέρεια την οικονομική πολιτική των κρατών-μελών , απαιτεί οι φορολογουμένοι των χωρών του Βορρά να βάλουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, απαιτεί οι λαοί του Νότου να χάσουν κάθε δικαιώμα ελέγχου των κυβερνήσεων τους και να μην έχουν πια φωνή για το μέλλον τους . Αυτό το ευρωπαϊκό υπερκράτος θα είναι, αναπόφευκτα, ένα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό τεχνητό κατασκεύασμα. Όπως έγραψε και ο αρθρογράφος Ambrose Evans-Pritchard πριν λίγους μήνες : "Για να λειτουργήσει το σύστημα (του ευρώ) , η Ευρώπη θα πρέπει να εξελιχθεί σε μια δημοσιονομική ένωση αλλά αυτό θα ήταν εγγενώς αντιδημοκρατικό, χωρίς μια πραγματική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, κοινοβούλιο και ένωση των πολιτών . Όμως, αυτή η υπερ-εθνική ένωση δεν μπορεί να έχει δημοκρατική ζωτικότητα, διότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκός "δήμος" , ή μια κοινή κοσμοθεωρία , ή ακόμη και οποιαδήποτε λαϊκή υποστήριξη για ένα τέτοιο επαναστατικό βήμα. Μια τέτοια ένωση θα ευνουχίσει τα ιστορικά εθνικά κοινοβούλια, προς όφελος τίνος; Έτσι αυτή η «λύση» οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα αυταρχικό καθεστώς." Όμως, η ευρωπαϊκή ελίτ αυτό το σενάριο προωθεί με κάθε μέσο. Μην σαν ξεγελά η αντίθεση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στο διορισμό επιτρόπου στην Ελλάδα. Ο επικεφαλής του Eurogroup λέει "ναι" στην επιτροπεία, απλά δεν θέλει να είναι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλες τις "προβληματικές" χώρες της Ε.Ε. Όταν, λοιπόν, οι σημερινές γερμανικές προτάσεις εξελιχθούν στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα του αύριο, τότε αυτό που θα δούμε δεν θα είναι η αυθόρμητη έκρηξη της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" , για την οποία μας μιλάνε οι Ευρωκράτες, αλλά μια σύγκρουση όλων εναντίον όλων. Γιατί σε κανέναν λαό του κόσμου δεν αρέσει να του υπαγορεύουν οι ξένοι πώς να διαχειρίζεται τα του οίκου του , σε κανέναν λαό του κόσμου δεν του αρέσει να πληρώνει για τα χρέη άλλων κρατών . Και όμως αυτόν τον εκρηκτικό συνδυασμό έχει βάλει σήμερα σε εφαρμογή η Ευρωπαϊκή Ένωση για να διατηρηθεί στη ζωή το ουτοπικό σχέδιο του ευρώ .

Γράφαμε τον Σεπτέμβριο του 2011:

"Πριν δέκα χρόνια, οι αρχιτέκτονες του ευρώ μας έλεγαν πως το κοινό νόμισμα θα έφερνε πιο κοντά τους λαούς της Ευρώπης. Σήμερα, εξαιτίας του κοινού νομίσματος βλέπουμε να έχουν ξυπνήσει σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο μίση, προκαταλήψεις και πάθη που νομίζαμε πως είχαμε αφήσει πίσω μας μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Και δυστυχώς, όσο οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται την αποτυχία του ουτοπικού εγχειρήματος του ευρώ και επιμένουν να θυσιάζουν τους λαούς τους για να το σώσουν, τότε αυτό που θα καταφέρουν θα είναι το αντίθετο από αυτό που λένε πως επιδιώκουν: οι εθνικιστικές φωνές θα γίνονται όλο πιο άγριες και πρωτόγονες ενώ οι λαοί της Ευρώπης θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους."

Σήμερα, πέντε μήνες μετά, οι λαοί της Ευρώπης είναι ακόμη πιο μακριά ο ένας από τον άλλον και ο πρωτόγονος εθνικισμός όσο πάει και δυναμώνει . Και τί ειρωνεία, αλήθεια, όλα αυτά να προκαλούνται από πολιτικές που ασκούνται στο όνομα της ευρωπαϊκής ιδέας! Συνέχεια

Το "ανθρωπιστικό" πρόσωπο της νέας λιβυκής κυβέρνησης...

Χάρη στη "σωτήρια" "ανθρωπιστική" επέμβαση του ΝΑΤΟ, η νέα Λιβύη άρχισε ήδη να θυμίζει Ελβετία...

Εν μέσω μια πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, οι φορολογουμένοι των Δυτικών χωρών έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη μόνο και μόνο για να αντικατασταθεί η τυραννία του Καντάφι με μια νέα τυραννική κυβέρνηση, όχι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη:

"Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κατήγγειλαν χθες ότι περιθάλπουν στις φυλακές της Μισράτα κρατουμένους που έχουν υποστεί βασανιστήρια και οι οποίοι εν συνεχεία επιστρέφουν για νέους βασανισμούς. Η καταγγελία, που οδήγησε στην αποχώρηση της ανθρωπιστικής οργάνωσης, δεν είναι απότοκος ειδικών συνθηκών στις συγκεκριμένες φυλακές αλλά ένδειξη των κολοσσιαίων προβλημάτων οργάνωσης της μετεπαναστατικής Λιβύης...Η εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Νάβι Πίλαϊ, εξέφρασε «εντονότατη ανησυχία» για τα τεκταινόμενα στις λιβυκές φυλακές, «όπου οι συνθήκες ευνοούν την κακομεταχείριση και τα βασανιστήρια». Χθες, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα έγιναν πιο σαφείς: «Μας έφερναν ασθενείς στη διάρκεια ανακρίσεων, ώστε να τους καταστήσουμε ικανούς να υποστούν περισσότερες ανακρίσεις», δήλωσε ο γενικός γραμματέας των ΓΧΣ, Κρίστοφερ Στόουκς. «Αυτό είναι απαράδεκτο. Ο ρόλος μας είναι να φροντίζουμε τραυματίες πολέμου και ασθενείς φυλακισμένους, όχι να περιθάλπουμε κατ’ επανάληψη τους ίδιους κρατουμένους στο μεσοδιάστημα των βασανιστηρίων». Πολλοί από τους κρατούμενους προέρχονται από την υποσαχάρια Αφρική και όλοι κατηγορούνται ως «υποστηρικτές του Καντάφι»."

Εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, οι φορολογούμενοι των Δυτικών χωρών πλήρωσαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ για να ανεβάσουν στην εξουσία μια ληστρική συμμορία που κανείς δεν ξέρει από ποιούς αποτελείται, που κατηγορείται για διαφθορά και αδιαφάνεια ενώ ήδη έχουν ξεσπάσει οι πρώτες εξεγέρσεις εναντίον της :

"...τέσσερις μήνες μετά την ανατροπή του Καντάφι η κατάσταση στο εσωτερικό της Λιβύης, αντί να βελτιώνεται, επιδεινώνεται. Πολλά σχολεία είναι ακόμη κλειστά, ένοπλες πολιτοφυλακές κυριαρχούν, ενώ το Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο, που ασκεί την προσωρινή διακυβέρνηση της χώρας, κατηγορείται ότι ασκεί την εξουσία με πλήρη αδιαφάνεια, καθώς οι Λίβυοι δεν γνωρίζουν ούτε καν ποια είναι τα μέλη του. Στο Ιντερνετ αναφέρονται 43 ονόματα, ενώ το Συμβούλιο αποτελείται από 57 άτομα. Την περασμένη εβδομάδα, οι απόπειρες σύνταξης εκλογικού νόμου οδήγησαν σε ξέσπασμα διαμαρτυρίας στη Βεγγάζη, προπύργιο του Συμβουλίου. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γκιόγκα πολιορκήθηκε την περασμένη Παρασκευή από φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Βεγγάζης και υπέβαλε την παραίτησή του, ενώ μία ημέρα αργότερα, πλήθη εισέβαλαν στο γραφείο του πρωθυπουργού Αμπντέλ Τζαλίλ. «Πουλάνε ένα εκατομμύριο βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα και ούτε που ξέρουμε τι γίνονται τα χρήματα», δήλωσε καθηγητής οδοντιατρικής που διαμαρτυρόταν σε πλατεία της Βεγγάζης. Τη Δευτέρα, άνδρες στην κωμόπολη του Μπανί Ουαλίντ εξεδίωξαν τους παραστρατιωτικούς που ήλεγχαν την πόλη για λογαριασμό του Συμβουλίου, μετά από σύντομη μάχη με τέσσερις νεκρούς. Κάποιες αναφορές έκαναν λόγο για υπολείμματα του καθεστώτος Καντάφι, ενώ άλλοι αναλυτές θεωρούν πως η κυρίαρχη φυλή της πόλης, η Γουαρφάλα, μάχεται για περισσότερη εκπροσώπηση στις νέες συνθήκες."

Φαντάζομαι πως όσοι έβλεπαν τη σύνθετη λιβυκή πραγματικότητα, με αφελή μανιχαϊσμό, σαν μια μάχη των "Δυνάμεων του Φωτός" με τις "Δυνάμεις του Σκότους" και πανηγύριζαν για τη "σωτήρια" "ανθρωπιστική" επέμβαση του ΝΑΤΟ, θα έχουν ήδη μπερδευτεί πάρα πολύ. Και τώρα, ποιοί είναι οι "καλοί" και ποιοί οι "κακοί" της ιστορίας μας ;

[Πηγή] Συνέχεια

Ο αυτάρκης, αναρχικός ατομικισμός του Ντίνου Χριστιανόπουλου

"Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα παρά να αρμέγω το υπουργείο και ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταϊζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στην ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει."- Ντίνος Χριστιανόπουλος, 1979 Συνέχεια