Το ζήτημα του ισλαμο-αριστερισμού στη Γαλλία

Στη Γαλλία συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Προ ημερών διάφορες αστικές οργανώσεις πολιτών ζήτησαν από την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να ξεκινήσει έρευνες μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη Γαλλία. Αυτές θα πρέπει να αφορούν μια συγκεκριμένη κυβερνητική πρωτοβουλία με τον τίτλο «Κεφάλαιο των ιμάμηδων». Μέσω αυτού, και των προϋποθέσεων και κατευθύνσεων που εκεί περιλαμβάνονται, η κυβέρνηση επιδιώκει να παντρέψει το Ισλάμ με τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας. Κάτι όμως που ενοχλεί κάποιους που ξιφουλκούν ισχυριζόμενοι πως το «Κεφάλαιο» περιορίζει την ελεύθερη έκφραση των μουσουλμάνων που βρίσκονται στη χώρα και παραβιάζει τις θρησκευτικές ελευθερίες.

  

Αντιδράσεις όμως προέρχονται κι από χώρες άλλες εκτός από τη Γαλλία. Κυβερνητικές οργανώσεις από, μεταξύ άλλων, τη Βρετανία, την Ολλανδία, την Ελβετία και την Αυστραλία κατηγορούν την κυβέρνηση του Μακρόν για επίσημη πλέον ισλαμοφοβία μέσω του επίσημα θεσπισμένου κεφαλαίου των ιμάμηδων που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ιστορία του «Κεφαλαίου» έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το Γαλλικό Συμβούλιο για τη Μουσουλμανική Πίστη (CFCM) υιοθέτησε εδώ και μήνες τις διατάξεις που απαρτίζουν το «Κεφάλαιο» (Charter), που οριοθετούν ένα σχήμα οδηγιών για τους ηγήτορες της μουσουλμανικής πίστης για να διαμορφώσουν ένα «Ισλάμ της Γαλλίας». Το οποίο βέβαια προωθεί με ενθουσιασμό ο Εμανουέλ Μακρόν.

Αυτό που κυρίως ενοχλεί τους λεγόμενους δικαιωματιστές είναι η προσπάθεια που γίνεται ώστε οι μουσουλμάνοι που γεννιούνται, μεγαλώνουν, δουλεύουν και κάνουν οικογένειες στη Γαλλία να είναι υποχρεωμένοι να δείχνουν σεβασμό στις δημοκρατικές αξίες. Οι ιμάμηδες, σύμφωνα με μια διάταξη, οφείλουν να παραδεχθούν πως δεν υπάρχει κρατικός ρατσισμός στη χώρα. Και βέβαια να αποτρέπουν τη διασπορά διδασκαλιών που ενισχύουν εκδοχές θρησκευτικού ρατσισμού κατά των μη μουσουλμάνων. Κι ότι οφείλεται σεβασμός στη λαϊκή κυριαρχία, που αποτελεί θεμέλιο των δημοκρατικών αρχών. Τιποτα δεν θα επιτρέπεται πάνω και πέρα από αυτή. Ούτε η βούληση ή η επιταγή του Θεού. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η άρνηση της δημοκρατίας από το Ισλάμ. Ισλάμ σημαίνει υποταγή. Στις εντολές του Θεού. Για κάθε θέμα. Το «Κεφάλαιο» επιβάλλει την πρόταξη της λαϊκής κυριαρχίας = δημοκρατίας πάνω από τον λόγο του Θεού. Διότι αυτές είναι οι αξίες της γαλλικής κουλτούρας. Κι αυτό είναι που κυρίως ενοχλεί στη σχετική πρωτοβουλία της γαλλικής κυβέρνησης.

Στο κείμενο του «Κεφαλαίου» γίνεται σαφής υποστηρικτική αναφορά στο γαλλικό ιδεώδες της «εκκοσμίκευσης» – στη διάκριση δηλαδή ανάμεσα στην πολιτεία και στη θρησκεία. Κάτι που για τους ακραίους ισλαμιστές αποτελεί κόκκινο πανί. Και αποσαφηνίζει πέραν κάθε αμφιβολίας τον σεβασμό της λαϊκής κυριαρχίας απέναντι στον αέναο λόγο του Θεού. Οπως και στο άρθρο 6 δίχως επιφυλάξεις ορίζεται η αντίθεση «σε κάθε προσπάθεια αξιοποίησης του Ισλάμ με στόχους ιδεολογικούς».

Αυτό που δεν γίνεται κατανοητό είναι το πώς οι απόψεις αυτές συνιστούν για κάποιους «ισλαμοφοβία» και περιορισμό δικαιωμάτων. Μήπως θα έπρεπε να θεσμοθετηθούν, για να ικανοποιηθούν, περιορισμοί δικαιωμάτων για μη μουσουλμάνους καθώς και κάποιο είδος χριστιανοφοβίας; Τελικά ποιανού τις αξίες εκφράζει η Ευρώπη;

TA NEA  15/5/2021

Συνέχεια

Η Ρωσία στην παγκόσμια σκηνή

Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη επιμένουν και πάλι σε κυρώσεις για να επιβάλουν στη Ρωσία συμπεριφορές σύμφωνες με τις δικές τους αρχές και αξίες. Σπάνια όμως λαμβάνουν υπόψη τις δικές της εθνικές και γεωπολιτικές ευαισθησίες. Αυτό που συνήθως ακούμε είναι πως η Ρωσία κατορθώνει να παίξει τα δικά της αδύναμα χαρτιά με επιτυχία. Καλό όμως θα είναι να αξιολογήσουμε, πέρα από τον παραδοσιακό τρόπο μελέτης της ισχύος ενός κράτους, τη Ρωσία για να κατανοήσουμε τη δυνατότητα και την ικανότητά της να μοχλεύει τη διεθνή πολιτική σκηνή.  

Ενώ η Ρωσία λοιπόν δείχνει σχετικά αδύναμη από πρώτης όψεως, είναι δυνατόν στην ουσία να είναι ισχυρότερη απ’ ό,τι φαίνεται. Σίγουρα κατατάσσεται σήμερα χαμηλότερα από τις ΗΠΑ και την Κίνα με δείκτες παραδοσιακής μέτρησης ισχύος: ΑΕΠ, πληθυσμιακό μέγεθος, δείκτες υγείας και στρατιωτική δύναμη. Εντούτοις, 25 χρόνια μετά το ναδίρ της πολιτικής της πορείας στα μέσα του 1990 και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Ρωσία έχει μεταμορφωθεί σε μια ισχυρή ανατρεπτική δύναμη στις διεθνείς σχέσεις.

Η Κάθριν Στόουνερ σε σχετικό της βιβλίο («Russia Resurrected», OUP USA 2021) ισχυρίζεται πως κοιτώντας πίσω από τους παραδοσιακούς δείκτες ισχύος αντικρίζουμε μια διαφορετική, ισχυρότερη δηλαδή, Ρωσία και τον ρόλο που παίζει στις παγκόσμιες εξελίξεις. Λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο με τον οποίο η εσωτερική πολιτική σκηνή υπό τον Βλαδίμηρο Πούτιν επηρεάζει την εξωτερική της πολιτική, η Στόουνερ εξηγεί πως η Ρωσία πολέμησε με πάθος για την επάνοδό της στην κορυφή των διεθνών εξελίξεων. Aπό την εισβολή και κατάληψη της Κριμαίας, επικαλούμενη σοβαρούς ιστορικούς και πληθυσμιακούς λόγους, μέχρι τη στρατιωτική στήριξη του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία, η χώρα έχει επανακαθιερωθεί ως μεγάλη παγκόσμια δύναμη. Ακόμη και στις σχέσεις της με την Τουρκία είναι φανερό πως δεν τη βλέπει ως ισότιμη δύναμη και χώρα.

Με την αξιολόγηση πολλών στοιχείων που σχετίζονται με τη ρωσική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη βρίσκει κρίσιμα στοιχεία για τις εσωτερικές της εξελίξεις. Ο ρωσικός λαός είναι πλουσιότερος σήμερα από τον κινεζικό. Το χρέος είναι πολύ χαμηλό. Και η δημοσιονομική πορεία της Μόσχας είναι εξαιρετικά αποτελεσματική, παρά τις διεθνείς κυρώσεις και την ασταθή παγκόσμια οικονομία. Η ικανότητά της να έχει πλέον στα χέρια της τα μέσα άντλησης και αξιοποίησης των πλούσιων φυσικών της πόρων (πετρέλαιο, αέριο, νικέλιο, χάλυβας, σίδηρος) έχει παίξει κρίσιμο ρόλο σ’ αυτό. Το σύστημα διακυβέρνησης του Πούτιν, που ο ίδιος αποκαλεί «πειθαρχημένη δημοκρατία», δεν αντιμετωπίζει στην ουσία καμία οργανωμένη εσωτερική αντιπολίτευση. Απόλυτα συνειδητοποιημένη για την ανάγκη διατήρησης του ελέγχου στο εσωτερικό, η Ρωσία του Πούτιν χρησιμοποιεί τις διάφορες πολιτικές και μέσα προβολής ισχύος για να επεκτείνει την επιρροή της στο εξωτερικό. Ενώ σχεδόν οι πάντες υποβαθμίζουν τις δυνατότητες του Κρεμλίνου να παίζει κάποιον σοβαρό διεθνή ρόλο, οι συνέπειες των όποιων κινήσεων και πρωτοβουλιών του είναι πασιφανείς, όσο κι αν δεν αρέσουν, στις πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, τη Συρία, τη Βενεζουέλα, την ευρύτερη Μέση Ανατολή κι αλλού. 

Είναι σαφές πως η Μόσχα έχει καταφέρει με διάφορους τρόπους να επαναπροσδιορίσει, προς το συμφέρον της, τη μεταψυχροπολεμική τάξη πραγμάτων.

TA NEA  24/4/2021

Συνέχεια

Να φωνάζεις ή να σιωπάς;

Οπως σε κάθε κοινωνία έτσι και στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σοβαρά διλήμματα. Εχοντας εμπειρία κυβερνητικής ευθύνης και με γνώση επιλογών και ορθών αποφάσεων βρίσκονται αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Να επισημάνουν τις αδυναμίες και τους λαθεμένους χειρισμούς, ενημερώνοντας και τους κυβερνητικούς ακόμη για ενδεχόμενες διορθωτικές κινήσεις; ‘Η να κρατήσουν στάση σιωπής από τον κίνδυνο μήπως οι παρατηρήσεις τους εκληφθούν σαν επικριτικές πρωτοβουλίες που, σε ένα τοξικό δυστυχώς πολιτικό κλίμα, μπορεί να φανούν πως ρίχνουν νερό στις κινήσεις της αντιπολίτευσης; Εκτιμώ πως η ευθύνη κάθε νομιμόφρονα πολίτη τον οδηγεί, από αίσθημα εθνικής υποχρέωσης, να επισημαίνει τις όποιες αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις για να βοηθάει τη χώρα του.

Στο μέτωπο των εξωτερικών σχέσεων της χώρας κάποιες παρατηρήσεις θεωρώ πως είναι απαραίτητες. Βλέπουμε με έκπληξη τις κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις και την προσπάθεια της Αγκυρας να δυναμιτίσει όλες τις πρωτοβουλίες διαλόγου κι εκτόνωσης των μεταξύ μας εντάσεων. Εν τούτοις παραμένει το ερώτημα γιατί η ελληνική πλευρά δεν βάζει στο τραπέζι δικά της διμερή θέματα που η Τουρκία, σε παραγνώριση των διεθνών συμφωνιών, τείνει να αποσιωπά. Τι γίνεται με την Ιμβρο και την Τένεδο και τον εκεί χριστιανικό τους πληθυσμό; Οι περιουσίες και οι τύχες των Κωνσταντινουπολιτών, που βάρβαρα εκδιώχθηκαν από κατοχυρωμένες με συνθήκες εστίες και δικαιώματά τους, θα παραμείνουν στο σκοτάδι; Θα συνεχίσουμε να επιμένουμε πως εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα όταν οι γείτονες δείχνουν έναν προκλητικό αναθεωρητισμό;

Θα αποδεχόμαστε σιωπηλά την προκλητική στάση της Γερμανίας που με κάθε ευκαιρία αναζητά τρόπους δικαιολόγησης της Τουρκίας και κάλυψης των προκλητικών της κινήσεων; Μπορεί ενδεχόμενα να μην επιθυμούμε την επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Αγκυρα εκτιμώντας πως ίσως κερδίσουμε περισσότερα μέσω μιας ευρωπαϊκής επιτήρησης. Είναι όμως δυνατόν η Γερμανία, πίσω από την πλάτη μας, να συζητά καινούργια συμφωνία μαζί της για τους μετανάστες ή να κάνει διάλογο για τη Λιβύη δίχως να μας προσκαλεί;

Αν το «Τουρκία – Γερμανία – Συμμαχία» έχει κάποιες ιστορικές βάσεις πρέπει το Βερολίνο να καταλάβει πως υπάρχει σήμερα η ΕΕ που αλλάζει τα δεδομένα. Και κάποιοι οφείλουν να μεταβάλουν προσανατολισμό.

Οταν η Γαλλία στέκεται δίπλα μας τόσο ανοιχτά, ρισκάροντας και οικονομικά της συμφέροντα με την Αγκυρα (μέσω Κατάρ λ.χ.), δεν είναι δεοντολογικό εμείς να σέρνουμε τα πόδια μας προβάλοντας δυσκολίες στο ζήτημα των φρεγατών ή να δείχνουμε επιφύλαξη σε αιτήματα του Παρισιού για ναυτική βάση στη Λέρο και σε προθέσεις στρατιωτικής συμπαράταξης. Είναι σίγουρο πως από πουθενά αλλού δεν πρόκειται να εξασφαλίσουμε παρόμοιες δεσμεύσεις. Οι καθυστερήσεις δεν λειτουργούν υπέρ των συμφερόντων μας. Γιατί τα δεδομένα κινδυνεύουν να μεταβληθούν. Και τότε;

Δεν είναι λάθος η αφοσίωσή μας στις πράξεις της ΕΕ, και ιδίως της Κομισιόν. Οχι όμως άκριτα και δίχως επισήμανση λαθών και απαίτηση διορθωτικών κινήσεων. Το ζήτημα των εμβολίων είναι χαρακτηριστικό. Ο κακός σχεδιασμός και οι αδυναμίες στις συμφωνίες που έγιναν έχουν θέσει σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Το ίδιο και οι καθυστερήσεις στις παραγγελίες. Γιατί τηρούμε τέτοια σιωπή; Δεν υπάρχουν υπεύθυνοι; Δεν οφείλουν να λογοδοτήσουν; Δεν όφειλαν επίσης οι ηγέτες της Ευρώπης, που είχαν τηλεδιάσκεψη ανήμερα της εθνικής μας εορτής και επετείου των 200 χρόνων από την Επανάσταση για την ανεξαρτησία μας να κάνουν κάποια χειρονομία αναγνώρισης; Το έκαναν οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Καναδά. Οι Ευρωπαίοι, όλοι μαζί, σιωπή; Δίχως την παραμικρή δική μας αντίδραση; Αυτά είναι σημεία που οφείλει κάποιος να επισημαίνει. Για το καλό όλων μας…

TA NEA  6/4/2021

Συνέχεια

«Αποκαλυπτικές» πτυχές του ναζισμού

Ωστε η ελληνική κοινωνία έχει πάρει μορφή κι έχει υιοθετήσει τακτικές ναζιστικής Γερμανίας; Οι αστυνομικές επεμβάσεις σε βάρος πολιτών, που όμως παραβαίνουν τον νόμο, θυμίζουν Αουσβιτς με την αγριάδα τους; Αυτό τουλάχιστον δείχνουν να πιστεύουν κάποιοι αρθρογράφοι μέσω επώνυμων κειμένων τους. Προφανώς οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε διαβάσει σωστά την ιστορία. Κι έχουμε παρανοήσει κάποια πράγματα!  

Αίφνης δεν γνωρίζαμε πως επί ναζιστικής Γερμανίας κάποιος που είχε συλληφθεί και καταδικασθεί για μια σειρά από φόνους πολιτών για πολιτικούς λόγους, είχε κινητοποιήσει μαχητικά πλήθη που διαδήλωναν, μερικές φορές μάλιστα βίαια, υποστηρίζοντας απαίτησή του να εγκλεισθεί σε φυλακές της αρεσκείας του!

Στην ιστορία που διαβάσαμε δεν μάθαμε πως τότε γίνονταν σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις, κατά παράβαση σχετικών αποφάσεων της χιτλερικής κυβέρνησης, όπου ομάδες νέων «πλάκωναν» με καδρόνια, κοτρώνες, βόμβες μολότοφ και γροθιές αστυνομικούς σε υπηρεσία! Δυστυχώς, η ιστορία που διαβάσαμε μας έχει κρύψει φαίνεται πως επί ναζιστικής Γερμανίας ομάδες αναρχοαριστεριστών πολιτών, σε αγαστή συνεργασία με χούλιγκαν των γηπέδων, έκαναν πορείες προκαλώντας τρόμο και ανησυχία σε γειτονιές – βάζοντας φωτιές σε σταθμευμένα αυτοκίνητα, καταστρέφοντας βιτρίνες μαγαζιών και βάφοντας προσόψεις κτιρίων.

Ούτε βέβαια και είχαμε πληροφορηθεί πως στα πανεπιστήμια της ναζιστικής εποχής φοιτητές ή περιθωριακοί άσχετοι εισέβαλλαν ανενόχλητοι και κατελάμβαναν κτίρια, «έχτιζαν» καθηγητές στα γραφεία τους, διαπόμπευαν πρυτάνεις, κατελάμβαναν γραφεία της διοίκησης και είχαν την ευχέρεια διακίνησης λογής παράνομων προϊόντων από τέτοιους πανεπιστημιακούς χώρους. Το αναρχικό χάος που επικρατούσε σε κάποιους δρόμους των τότε αστικών κέντρων αλλά και στα περιβάλλοντα ορισμένων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων έχει περίεργα φαίνεται αποσιωπηθεί από όλα σχεδόν τα βιβλία ιστορίας που βρέθηκαν στα χέρια μας.

Αρκετά παράδοξα οι αποκαλυπτικές αυτές γνώσεις ιστορίας έχουν περιέλθει μόνο στην αντίληψη μαχητικών σχολιογράφων της ελληνικής Αριστεράς. Με αφορμή μια πραγματικά απαράδεκτη αντίδραση αστυνομικών οργάνων στη Νέα Σμύρνη, έστησαν ολόκληρο θεωρητικό οικοδόμημα ναζιστικών πρακτικών και καθεστώτος δικτατορίας που εγκαθιδρύεται δήθεν στην Ελλάδα! Παραγνωρίζοντας πως σε περιβάλλον lockdown, και με τα νεύρα όλων τεταμένα, τέτοια αφηγήματα δυνατόν να αφιονίσουν κάποιες κοινωνικές ομάδες και να οδηγήσουν σε πολύ σοβαρές διχαστικές τάσεις την κοινωνία.

Σε τελευταία ανάλυση, εφόσον πιστεύουν κάποιοι πραγματικά πως όσα συμβαίνουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία και πολιτεία αποτελούν πιστά αντίγραφα του ναζιστικού καθεστώτος θα είχε ενδιαφέρον να μοιράζονταν την «κρυφή» τους αυτή γνώση μαζί μας. Ωστε να ξέρουμε ακριβώς πού βρισκόμαστε και να οργανώσουμε ανάλογα τη ζωή μας. Θα μπορούσαν να αναλάβουν σε γνωστά ειδησεογραφικά sites ή κέντρα προβληματισμού την ανάπτυξη ειδικών σεμιναρίων, με τηλεδιάσκεψη, για τις «κρυφές αλήθειες» του Μεσοπολέμου. Για να φανούν ξεκάθαρα όλες οι λεπτομέρειες της τότε εποχής, ώστε να καταλάβουμε όλοι πλέον πόσο ταυτίζεται η σημερινή ελληνική κοινωνία με τα δεδομένα της ναζιστικής εποχής…

ΤΑ ΝΕΑ 3/16/2021

Συνέχεια

Μόνο η Ρωσία επιλεκτικά ενοχλεί;

Εχουν πληθύνει τελευταία οι περιπτώσεις που στην πολιτική, και στο υψηλότερο ακόμα επίπεδο, η διπροσωπία κι οι προσχηματικές διακηρύξεις αναλαμβάνουν κεντρικό ρόλο. Βλέπουμε την Ευρωπαϊκή Ενωση, σε επίπεδο συνόδου υπουργών Εξωτερικών να εκφράζει δικαιολογημένα τον αποτροπιασμό της για την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία (λ.χ. περίπτωση Ναβάλνι), ενώ κουνάει μάλλον αδιάφορα τους ώμους για άλλες προκλητικότερες περιπτώσεις. Οπως και στην περίπτωση των διώξεων διαμαρτυρομένων προς την κυβέρνηση προσωπικοτήτων της κοινωνίας στη Λευκορωσία, η ΕΕ εξαντλεί τις ευαισθησίες της μέχρι του σημείου που δεν θίγονται οικονομικά συμφέροντα των χωρών – μελών της.

Στην περίπτωση Ναβάλνι η Ευρώπη επιβάλλει κυρώσεις (παγώματα λογαριασμών κι απαγόρευση μετακινήσεων) σε αξιωματούχους της διοίκησης που είναι πολύ αμφίβολο αν πρόκειται ποτέ να ταξιδέψουν στη Δύση ή αν έχουν τις όποιες οικονομικές δοσοληψίες μαζί της. Κουβέντα όμως δεν γίνεται για κάποιους γνωστούς ολιγάρχες που ελέγχουν σημαντικά χαρτοφυλάκια και που η δέσμευση των οικονομικών τους κινήσεων θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στα δυτικά χρηματιστήρια. Επίσης σημαντικά οικονομικά προγράμματα με συμμετοχή της Ρωσίας μένουν στο απυρόβλητο, διότι κάποιες δυτικές χώρες θα θιγούν οικονομικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο περίφημος υπό τελική κατασκευή αγωγός Nordstream που μεταφέρει αέριο από τη Ρωσική Ομοσπονδία στη Γερμανία, παρακάμπτοντας – και με σημαντική τους ζημιά – χώρες – μέλη της ΕΕ. Του οποίου βέβαια προεδρεύει, κάτω από ρωσική πλειοψηφία, ο γερμανός πρώην καγκελάριος Σρέντερ.

Την ίδια ώρα η Δύση γενικά, αλλά και η Ευρώπη ιδιαίτερα, δείχνει να αδιαφορεί για τις αντιδημοκρατικές τακτικές στο εσωτερικό της χώρας του τού προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν. Αν μάλιστα λάβει κάποιος υπόψη τις προκλήσεις στις οποίες επιδίδεται απέναντι και σε χώρες – μέλη της ΕΕ όπως η Ελλάδα και η Κύπρος – ή και τους απαράδεκτους χαρακτηρισμούς που έχει εκτοξεύσει κατά του προέδρου της Γαλλίας Εμ. Μακρόν – η ανοχή αυτή γίνεται προκλητική. Ιδιαίτερα μαλιστα όταν η ευρωπαϊκή στάση εξαντλείται σε αδιάφορες ρητορικές απειλές!

Στη σύνοδο των G7 τον περασμένο μήνα, η κ. Μέρκελ τόνισε: «Στη βάση των κοινών μας αρχών,  πεποιθήσεων κι αξιών η δημοκρατία μας έχει την ικανότητα να δρα». Μόνο όμως εναντίον της Ρωσίας;

TA NEA  6/3/2021

Συνέχεια

Ο αμερικανικός εκλογικός γρίφος

Αντίθετα με πολλά δημοσιεύματα στον ελληνικό Τύπο, που εκφράζουν ουσιαστικά ενδόμυχες επιθυμίες των συντακτών τους, οι εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου στις ΗΠΑ συνιστούν ακόμη έναν γρίφο. Κυρίως διότι το εκλογικό σύστημα εκεί έχει ιδιαιτερότητες που συχνά οδηγεί σε αναπάντεχες εκπλήξεις. Το ζήτημα δεν είναι ποιος κερδίζει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, αλλά ποιος εξασφαλίζει την πλειοψηφία των μελών του λεγόμενου Κολεγίου των Εκλεκτόρων.

 

Ο αμερικανός Πρόεδρος δεν εκλέγεται απευθείας από τη λαϊκή ψήφο. Αλλά από τους εκλέκτορες που οι 50 Πολιτείες στέλνουν σε μια ειδική συνέλευση με εντολή ποιον υποψήφιο να στηρίξουν. Η πλειοψηφία αυτών των εντολέων επιλέγει τον επόμενο Πρόεδρο.

Το σύστημα αυτό επελέγη από τους ιδρυτές της Αμερικανικής Δημοκρατίας ώστε η εκλογή να αντανακλά μια εξισορρόπηση της πληθυσμικής δύναμης των επιμέρους Πολιτειών ούτως ώστε το αποτέλεσμα να μην αντανακλά την ισχύ ορισμένων διαμερισμάτων της χώρας εις βάρος των υπολοίπων. Γι’ αυτό και το σύστημα δεν θεωρείται πλειοψηφικό ή αναλογικό, αλλά εξισορροπητικό. Τους εκλέκτορες κάθε Πολιτείας τούς κερδίζει εκείνος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους στην Πολιτεία αυτή.

Εστω κι αν περάσει τον αντίπαλό του με μία ψήφο μόνο. Με τον τρόπο αυτό οι εκλέκτορες μιας σειράς μικρών Πολιτειών μπορούν να αντισταθμίσουν τον αριθμό των εκλεκτόρων μιας μεγάλης. Κι αυτό το σύστημα μπορεί να καταλήξει σε αναπάντεχα αποτελέσματα. Αν λ.χ. ένας υποψήφιος δεν πάρει ούτε μία ψήφο σε Πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη ή η Καλιφόρνια, μπορεί να εξασφαλίσει τον ίδιο ή οριακά λίγο μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων κερδίζοντας, έστω με μία ψήφο διαφορά, τα εκλεκτορικά σώματα μικρών πληθυσμικά Πολιτειών, όπως η Νεβάδα, το Αϊντάχο, το Ουαϊόμινγκ ή η Βόρεια Ντακότα! Οι δημοσκοπήσεις λοιπόν δεν είναι εύκολο να πέσουν μέσα. Εχει διαπιστωθεί μάλιστα, με αποκορύφωμα τις τελευταίες εκλογές, πως πολλοί πολίτες δεν αποκαλύπτουν τις πραγματικές τους προθέσεις. 

Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο του εκλογικού τοπίου των ΗΠΑ είναι η ύπαρξη Πολιτειών που θεωρούνται κλειδιά για το τελικό αποτέλεσμα. Πολιτείες δηλαδή με κρίσιμο αριθμό εκλεκτόρων που τελικά καθορίζουν τις ισορροπίες στο Κολέγιο των Εκλεκτόρων. Π.χ. το 2016 ο Τραμπ κατάφερε την έκπληξη κερδίζοντας Πολιτείες που ουδείς υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών το είχε καταφέρει για πάνω από 28 χρόνια (Μίσιγκαν, Πενσυλβανία και Ουισκόνσιν). Για να εξασφαλίσει μία ακόμη θητεία δεν πρέπει να χάσει πάνω από δύο από αυτές τον ερχόμενο Νοέμβριο. Το Μίσιγκαν με τις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες ήταν ο στόχος του με τους δασμούς σε ξένα βιομηχανικά προϊόντα και στον χάλυβα. Η επιμονή του στον νόμο και την τάξη στόχευε στα μεσαία κοινωνικά στρώματα του Ουισκόνσιν, μετά τις φυλετικές ταραχές στην Κενόσα.

Υπάρχουν επίσης οι λεγόμενες «μετακινούμενες» Πολιτείες (swing states) που συνήθως δίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτές παρατηρείς για να δεις ποιος θα καταλάβει τον Λευκό Οίκο. Το Οχάιο, η Φλώριδα και το Μιζούρι είναι οι κυριότερες ανάμεσά τους. Κερδίζοντας τη Φλώριδα, ο Τζορτζ Μπους τζούνιορ, παρά τις λιγότερες ψήφους πανεθνικά, πήρε την Προεδρία. Ο Τραμπ κέρδισε και τις τρεις. Με το Οχάιο όμως κλείδωσε τη νίκη του. Στις κρίσιμες αυτές Πολιτείες (εκτός της Φλώριδας) σήμερα ο Μπάιντεν προηγείται. Αλλά οριακά. Κρίσιμα επίσης θα είναι τα αποτελέσματα σε Αριζόνα και Βόρεια Καρολίνα. Για αυτές τις εκλογές μόνο. 

Οι τελευταίες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες. Η κρίση του κορωνoϊού και οι διακυμάνσεις της οικονομίας λειτουργούν εις βάρος του Τραμπ. Το τι θα γίνει όμως την τελευταία στιγμή θα κρίνει πολλά.

 

TA NEA 10/3/2020

Συνέχεια

Η πρόκληση της ισλαμικής Τουρκίας

Εδώ και πολλά χρόνια ο Ερντογάν δεν κρύβει τις διαθέσεις του. Η Δύση όμως στην προσπάθεια αναζήτησης μετριοπαθών ισλαμιστών εθελοτυφλεί. Και τον βοήθησε ουσιαστικά να χτίσει το καθεστώς του. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει ακραίο και μετριοπαθές Ισλάμ. «Είναι προσβλητική μια τέτοια αναφορά» έχει δηλώσει. «Υπάρχει μόνο Ισλάμ» τονίζει. Οσοι στη Δύση επιμένουν στην επισήμανση αυτή κατηγορούνται σαν ισλαμοφόβοι. Οταν όμως την επισήμανση την κάνουν κορυφαίοι μουσουλμάνοι, πλην του Ερντογάν, και ηγετικά στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το προσπερνούν με αδιαφορία. Εξυπηρετώντας τους στρατηγικούς τους στόχους.

Οι μουσουλμάνοι ποτέ δεν έκρυψαν την πίστη τους πως ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα. Στον «κόσμο του Θεού» (Νταρ αλ Ισλάμ) και στον «κόσμο του πολέμου» (Νταρ αλ Χαρμπ). Στον πρώτο ανήκουν όσοι έχουν ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη. Και είναι μεταξύ τους αδέλφια. Ανεξάρτητα από γλώσσα κι από χώρα διαμονής. Το ίδιο και οι άλλοι, οι άπιστοι. Που όμως αργά ή γρήγορα θα υποταχθούν στην πίστη του προφήτη (Ισλάμ = Υποταγή). Η μοίρα δηλαδή όλου του «άπιστου» κόσμου, του κόσμου του πολέμου, είναι να ενταχθεί στη μουσουλμανική πίστη. Αυτά δεν τα πιστεύουν και τα κηρύσσουν μόνο οι μουλάδες. Είναι εμπεδωμένα στην καθημερινότητα και στον αξιακό κόσμο κάθε μουσουλμάνου.

Ο Ερντογάν μπόρεσε να ανατρέψει το κοσμικό καθεστώς που κατόρθωσε να επιβάλει ο Κεμάλ και έφερε τους Τούρκους στη φυσική τους κοιτίδα – τον πανισλαμισμό. Η διαφορά του με τον Γκιουλέν, που κι αυτός ευαγγελίζεται έναν ισλαμικό κόσμο, είναι πως βλέπει την Τουρκία κυρίαρχο σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο (Τούρκους, Αραβες, Πέρσες κ.ά.). Ενώ ο Γκιουλέν θεωρεί πως το πεπρωμένο των Τούρκων είναι η κυριαρχία μέχρι τους τουρκόφωνους (Τούρκιτς) πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Ο Ερντογάν βλέπει ένα τουρκικό χαλιφάτο να ηγείται όλου του ισλαμικού κόσμου. Οπου πάτησε το κατακτητικό πόδι του μουσουλμάνου, το έδαφος αυτό παραμένει οιονεί στη δικαιοδοσία του Ισλάμ. Ετσι μπορεί κάποιος να ξετυλίξει ρεαλιστικά την παντουρκική του κοσμοθεωρία.

Η Δύση ακόμη ονειροπολεί. Η σημερινή Τουρκία οδηγείται αναπόφευκτα στη ρήξη. Και η Αγία Σοφία είναι το σύμβολο της νέας κυριαρχίας του Ισλάμ. Ετσι διεκδικεί αποφασιστικά την ηγεσία όλων των μουσουλμάνων. Γι’ αυτό στηρίζει τη Χαμάς, στέκεται στο πλάι του Κατάρ, που μαζί του δεν δέχεται την «αυθεντία» της θεοκρατικής Σαουδικής Αραβίας, υπεραμύνεται παντού των Αδελφών Μουσουλμάνων και έβαζε πλάτες στον ISIS, ενώ είχε καλές σχέσεις με το Ιράν. Γι’ αυτόν η Δύση μακροπρόθεσμα θα οδηγηθεί σε υποταγή. Και είναι η δική του αποστολή, ύστερα από αιώνες μουσουλμανικής οπισθοχώρησης (μετά την αποτυχία στην πολιορκία της Βιέννης), να φέρει το Ισλάμ πίσω στις παλιές του δόξες. Αυτή είναι η πίστη του επίδοξου χαλίφη και οι χριστιανικές δυνάμεις αναπόφευκτα στο τέλος θα το καταλάβουν. Το ζήτημα είναι πόσο αργά…

Η Ελλάδα για μια ακόμη φορά γίνεται το βασικό ανάχωμα μιας ασιατικής επέκτασης προς τη Δύση. Κάποιοι ίσως τώρα να καταλαβαίνουν και την ουσία των μουσουλμανικών μετακινήσεων προς την Ευρώπη. Ο ρόλος μας είναι σημαντικός. Και δεν θα αργήσει να γίνει κρίσιμος. Αρκεί όλοι να το καταλάβουμε…

ΤΑ ΝΕΑ 28/7/2020 Συνέχεια

Πώς τα πάμε με τις μεγάλες δυνάμεις

Σε ολόκληρη την πορεία της νεότερης ελληνικής Ιστορίας τα όποια επιτεύγματα προήλθαν από την αξιοποίηση των συγκυριακών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Η σωστή μελέτη και η επιτυχής εκμετάλλευση των βλέψεων κι ανησυχιών των μεγάλων διεθνών πρωταγωνιστών διευκόλυνε το ελληνικό κράτος να θριαμβεύσει εκεί όπου η λογική οδηγούσε σε μάλλον απογοητευτικά συμπεράσματα.


Ετσι ευοδώθηκε η Επανάσταση κατά των Οθωμανών με κορυφαία στιγμή την κατατρόπωση του τουρκο-αιγυπτιακού στόλου στο Ναυαρίνο, έτσι επετεύχθη τελικά η ίδρυση του ελληνικού κράτους με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με τον τρόπο αυτό υποχρεώθηκε ο σουλτάνος να οπισθοχωρήσει πίσω από τα τότε ελληνικά σύνορα μετά τις συγκρούσεις του 1897, μ’ αυτό τον τρόπο η Συνθήκη της Λωζάννης κατοχύρωσε την τότε ελληνική επικράτεια κι εξασφάλισε πολλά δικαιώματα των ελληνικών πληθυσμών στο έδαφος της Τουρκίας.

Σήμερα που η Τουρκία απειλεί κι αλαζονικά προκαλεί αξίζει να δούμε τη θέση της χώρας απέναντι στις βλέψεις και τα συμφέροντα των σημερινών μεγάλων δυνάμεων. Αν και είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν είναι ευδιάκριτες οι διαθέσεις της Ουάσιγκτον για την περιοχή μας. Παρά τις εξαιρετικά θετικές θέσεις του αμερικανού πρέσβευτή είναι φανερό πως οι ΗΠΑ δεν εκφράζονται πάντα με μία φωνή στο εξωτερικό. Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να είναι πολύ κοντά στον κ. Ερντογάν και δεν δείχνουν να τον ενοχλούν οι προκλητικές του κινήσεις. Ενώ το υπουργείο Εξωτερικών δείχνει να κρατάει ισορροπίες με μια ελαφρά απόκλιση υπέρ των ελληνικών απόψεων. Αυτά δημιουργούν εύλογους προβληματισμούς για τα συνεπακόλουθα ενός θερμού επεισοδίου στην περιοχή. Οπως και για τις εκτιμήσεις της αμερικανικής στάσης σε περίπτωση κορύφωσης της τουρκικής προκλητικής συμπεριφοράς.

Η Ρωσία είναι φανερό πως δείχνει εντυπωσιακή ανοχή στις όποιες κινήσεις της Αγκυρας. Με κορύφωση την απρόσμενα ανεκτική της στάση στο ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος. Σε προηγούμενο σημείωμά μου είχα εξηγήσει τους λόγους που την οδηγούν σε μια τέτοια στάση. Δεν πρέπει όμως να κλείνουμε τα μάτια. Η σχετική αδιαφορία για την τύχη της Μεγάλης Εκκλησιάς πηγάζει από τη δυσμενή αντιμετώπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το Κρεμλίνο. Κι ανακύπτει το εύλογο ερώτημα. Τι εγγυήσεις είχε εξασφαλίσει ο Πατριάρχης ή πώς είχε σκεφθεί να αντιδράσει, όταν ήλθε αντιμέτωπος με την Μόσχα, σε περίπτωση βαριάς τουρκικής πρόκλησης; Την ώρα τούτη ο Ελληνισμός ολόκληρος βρίσκεται αντίθετος με τη Ρωσία, με αφορμή την εκκλησιαστική κρίση για την Ουκρανία. Ποιος θα πάρει το βάρος αντιμετώπισης του αδιεξόδου;

Ο άλλος σημαντικός παράγων σήμερα είναι η Γερμανία. Που έχει εκπληρώσει πολλές από τις επιδιώξεις της ηγούμενη της Ευρώπης. Οπως όμως έχει επισημάνει παλαιότερα ο Κίσινγκερ δυσκολεύεται να ανταποκριθεί με ευελιξία στον ηγετικό της ρόλο. Αποξενώνει έτσι πολλούς Ευρωπαίους, και κυρίως τη Γαλλία, χορεύοντας σχετικά στενά με την Τουρκία. Και κάπως άκομψα. Ο αποκλεισμός της χώρας μας από τις συζητήσεις στο Βερολίνο για τη Λιβύη δεν ήταν σίγουρα φιλική ενέργεια. Οπως άκομψη ήταν και η χειρονομία μεσολάβησης για συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο παρασκήνιο, την ίδια στιγμή που οι ευρωπαίοι υπουργοί συζητούσαν μέτρα κυρώσεων κατά της Αγκυρας. Ο τρόπος μάλιστα που κάλυψε την Τουρκία για τις παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων στην Λιβύη, μέσω του σχεδίου IRINI, πρέπει να ενόχλησε κι άλλους – πέραν της Γαλλίας και της Ελλάδας. Η Ελλάδα οφείλει να δείξει τη δυσαρέσκειά της και να ζητήσει καθαρή στάση και σαφείς αποφάσεις.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι η καλύτερη στιγμή για εκμετάλλευση των συμφερόντων του διεθνούς παράγοντα για διευκόλυνση δικών μας εθνικών σχεδιασμών. Προτιμότερη είναι η ενεργητική αναμονή. Δηλαδή αποφυγή εντάσεων και προετοιμασία, ώστε το κλίμα να βελτιωθεί μέσω εκμετάλλευσης κάθε ανεπιτυχούς χειρισμού της άλλης πλευράς.

TA NEA 25/7/2020 Συνέχεια

Νεοελληνική φαυλοκρατία

Ενα σχετικά πρόσφατο βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη («Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία», Αρμός, 2008), που έπεσε τελευταία στα χέρια μου, ανοίγει ορίζοντες στη σκέψη μας για εθνική αυτογνωσία. Ιδιαίτερα τώρα που ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια της ύπαρξής μας σαν κράτους. Διεισδύοντας με κριτική ματιά στην ιστορία μας διαπιστώνει φαινόμενα και συμπεριφορές που ενοχλούν ίσως και ξενίζουν. Αγγίζουν όμως σημαντικές χορδές αλήθειας και προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς. Η ίδρυση του νεοελληνικού κράτους αγνόησε και βαριά ποδοπάτησε κάποιες φορές βαθιές παραδόσεις και συνήθειες.

Ο έντονος κοινοτισμός που υπήρχε στα εδάφη και στις κοινωνίες των Ελλήνων περιφρονήθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός συγκεντρωτικού κράτους που δικτυώθηκε με την κοινωνία μέσω δεσμών πελατείας, εξυπηρετήσεων και ρουσφετιών. Αυτό το σύστημα σχέσεων που βαθμιαία παγιώθηκαν και κυριάρχησαν ονομάζει ο συγγραφέας φαυλοκρατία.

Παράλληλα άρχισε να πασχίζει για τη δική του επικράτηση ένα διαφορετικό σχήμα νοοτροπιών και αντιλήψεων που πολεμούσε για την επικράτηση θεσμών και πρακτικών περισσότερο αποτελεσματικών και ορθολογικών. Οι τάσεις αυτές εξέφραζαν αντιλήψεις σύγχρονες με προσανατολισμό τις μεταρρυθμίσεις και την προσαρμογή της κοινωνίας στα καινούργια δεδομένα.

Αυτονόητα, οι εκσυγχρονιστικές αυτές τάσεις έρχονταν συνεχώς σε σύγκρουση με την παραδοσιακή φαυλοκρατία που κατά βάση κυριαρχούσε στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το καίριο σημείο της δουλειάς του Κοροβίνη βρίσκεται στη διαπίστωση πως και τα δύο ανταγωνιζόμενα συστήματα σκέψης και πρακτικής ήσαν εισαγόμενα. Από αντιλήψεις και πρακτικές του εξωτερικού. Εμφανίστηκαν μαζί με τη θεσμοθέτηση κρατικών δομών. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές αρχές του κοινοτισμού που κυριαρχούσαν στον τόπο από αρχαίων χρόνων, ακόμα και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και που έδιναν έμφαση στις τοπικές αντιλήψεις και διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Η ελληνική παράδοση ήταν εμποτισμένη με έντονα στοιχεία ελευθερίας και αυτονομίας που έδινε ξεχωριστό χρώμα στον ελληνικό τρόπο ζωής.

Ολα αυτά χάθηκαν κάτω από την κατακλυσμική σφραγίδα του νεοελληνικού κρατισμού. Που με την ιδιαιτερότητα της φαυλοκρατίας άπλωσε τα πλοκάμια του σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Αυξάνοντας την καταπίεση, την άθλια κυβερνησιμότητα και την αναποτελεσματικότητα. Η εκσυγχρονιστική τάση σε σπάνιες περιπτώσεις, και σε μικρές περιόδους, μπόρεσε να κυριαρχήσει.

Στο οπισθόφυλλο ο εκδότης παραθέτει απόσπασμα χαρακτηριστικής περιγραφής της φαυλοκρατίας, από την πολιτεία του γνωστού πολιτικού της μετεπαναστατικής εποχής Ι. Κωλέττη: «Με τις αθρόες απολύσεις κομματικών αντιπάλων, τον διορισμό «ημετέρων», την κατοχύρωση των προνομίων των διάφορων τοπαρχών και τις εκλογές βίας και νοθείας ήταν πράγματι ο πρώτος που διασφάλισε «μακρόβιες» κυβερνήσεις».

ΤΑ ΝΕΑ 21.7.2020 Συνέχεια

Ισλαμικός ιμπεριαλισμός

Η στάση του Ερντογάν στο ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και ο ενθουσιασμός με τον οποίο η απόφασή του έγινε δεκτή από τον τουρκικό λαό δείχνουν μια διάσταση του προβλήματος που δεν έγινε απόλυτα κατανοητή στη χώρα μας. Το ζήτημα δεν αφορά ευθέως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι ένα καθαρό δείγμα της αλαζονικής επιθετικότητας του Ισλάμ απέναντι στον οπισθοχωρούντα χριστιανισμό.

Οταν ο Μεχμέτ Β’ ο Πορθητής κατέλυσε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αναγνώριζε την ισχύ των θρησκευτικών / χριστιανικών πεποιθήσεων. Μετέτρεψε μεν την Αγία Σοφία σε τζαμί, όπως ήταν η καθιερωμένη συμπεριφορά των κατακτητών Οθωμανών, αλλά παραβίασε καθαρά τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) δίνοντας στον Πατριάρχη μεγάλες δικαιοδοσίες και δικαιώματα ανεμπόδιστης λατρείας στους χριστιανούς υπηκόους του. Εφόσον η Κωνσταντινούπολη δεν παραδόθηκε αλλά κατελήφθη στρατιωτικά, σύμφωνα με τον ιερό νόμο και τις εντολές του Προφήτη, έπρεπε να κατασταλούν όλες οι ελευθερίες των αλλοθρήσκων και τα όποια συνακόλουθα δικαιώματά τους. Ο Μεχμέτ δεν ήταν άπιστος. Αναγνώριζε όμως τις ευαισθησίες των χριστιανών στη Δύση και φοβόταν τις αντιδράσεις τους αν προχωρούσε σε βιαιότερα μέτρα.

Σήμερα είναι φανερό πως η Τουρκία κλιμακώνει την ισλαμική της επιθετικότητα αναγνωρίζοντας πλέον την παθητικότητα και τον ωχαδελφισμό του παγκόσμιου χριστιανισμού. Ζύγισε προφανώς τα δεδομένα και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η προβολή του ισλαμικού της δυναμισμού και η διεκδίκηση της ηγεσίας, μέσω των οργανώσεων των Αδελφών Μουσουλμάνων, του σουνιτικού Ισλάμ θα αποδώσει πολύ περισσότερα οφέλη από την όποια χαλαρή αντίδραση του ενοχλημένου, αλλά σε παραίτηση, χριστιανικού κόσμου. Ακόμα και της Ρωσίας, που ιστορικά διεκδικεί τα κληρονομικά δικαιώματα στον βυζαντινό θρόνο μέσω του γάμου της τελευταίας Παλαιολογίνας, της Ζωής, με τον τότε Μεγάλο Δούκα της Μόσχας Ιβάν Γ’. Που πήρε τον βυζαντινό τίτλο του Καίσαρα κι ονομάστηκε, για πρώτη φορά, Τσάρος. Ετσι το Κρεμλίνο τοποθετήθηκε στη βίαιη ισλαμική πρόκληση με τη διαπίστωση πως το ζήτημα αφορά «εσωτερικό θέμα της Τουρκίας»!! Η Ρωσία βέβαια έχει τους δικούς της γεωστρατηγικούς λόγους για τη στάση της αυτή. Δεν βλέπει ιδιαίτερα θετικά την Ελλάδα μετά την περίοδο Κοτζιά, τη διευκόλυνση της ένταξης της Β. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και τη στάση τής Ελλαδικής Εκκλησίας στο θέμα της Ουκρανίας. Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί την παθητικότητά της απέναντι σε μια θανάσιμη προσβολή κατά της Ορθοδοξίας.

Για να διαλύσει τις όποιες αμφιβολίες και να προσθέσει στην προσβολή κι ένα ηχηρό χτύπημα, ο τούρκος πρόεδρος δεν δίστασε να διατρανώσει τους ιμπεριαλιστικούς στόχους της ισλαμικής του χειρονομίας. Εξηγώντας τον συμβολισμό της μετατροπής της μεγάλης εκκλησίας, συμβόλου του χριστιανισμού, σε ισλαμικό τέμενος, ο Ερντογάν μίλησε για «απελευθέρωση» που θα ακολουθήσουν αναπόφευκτα το τέμενος Αλ Ακτσά στην Ιερουσαλήμ και η επαρχία της Ανδαλουσίας στην Ισπανία! Μια παλιά κατάκτηση δηλαδή των ουμαγιάδων χαλίφηδων της Δαμασκού!! Αξίζει να σημειώσουμε πως παρόμοιους ισχυρισμούς προέβαλε κι ο Μπιν Λάντεν μετά το φονικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης.

Η δυναμική της ισλαμικής αναβίωσης επεκτείνεται. Ο ιμπεριαλισμός είναι ολοφάνερος. Με στόχο «η ανθρωπότητα να γίνει μουσουλμανική κοινωνία» (Ζάκι Μπαντάουι, «μετριοπαθές» Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο Λονδίνου, «Observer», 4 Νοεμβρίου 2001). Καιρός να συνειδητοποιήσουν όλοι το νόημα των εξελίξεων στο θέμα της Αγίας Σοφίας…

ΤΑ ΝΕΑ 18/7/2020 Συνέχεια

Το νέο ιδανικό για τον χριστιανικό κόσμο

Δεν προσβάλλεται μόνο η Ελλάδα με την απόφαση του Ερντογάν να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί. Η εκκλησία χτίσθηκε τον 6ο αιώνα. Από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Η μεγαλειωδέστερη θρησκευτική οικοδομή του χριστιανισμού. Αποτέλεσε το σημαντικότερο πετράδι που στόλισε την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο κόσμος άρχισε να ομιλεί για Βυζαντινή Αυτοκρατορία έναν περίπου αιώνα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Οπως είχε γράψει κι ο μεγάλος ιστορικός Στίβεν Ράνσιμαν, έκτοτε η «μεγάλη εκκλησιά βρίσκεται εν αιχμαλωσία». Οχι για τους Ελληνες. Αλλά για ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Με την απόφασή του αυτή ο Ερντογάν, σε έναν παροξυσμό θρησκευτικού σοβινισμού, προσβάλλει τον χριστιανισμό. Δείχνοντας την αλαζονεία του Ισλάμ απέναντι σε όλες τις άλλες θρησκείες. Το ζήτημα δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Το μέτωπο που άνοιξε είναι μεταξύ Ισλάμ και χριστιανοσύνης. Αν οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στην ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών αντιλήψεων και δεν μάχονται (τζιχάντ) για την παγκόσμια κυριαρχία της θρησκείας του Μωάμεθ, οφείλουν πρώτοι να ξεσηκωθούν κατά της προσβολής που διέπραξε ο πρόεδρος της Τουρκίας. Αλλως συνηγορούν με τον σοβινισμό της Τουρκίας, προσυπογράφουν τη δήλωση του Ερντογάν πως «δεν υπάρχει μετριοπαθές κι ακραίο Ισλάμ. Υπάρχει μόνο Ισλάμ», και ανοιχτά πλέον υπονομεύουν τη χριστιανική Δύση της οποίας τη διάβρωση από μέσα επιδιώκουν.

Δεν υπάρχουν πολλές ερμηνείες στις εξελίξεις. Ο Ερντογάν έριξε το γάντι στο πρόσωπο του χριστιανισμού. Και οι Δυτικοί, και όχι μόνο, χριστιανοί οφείλουν να το σηκώσουν. Κυρίως οι Ρώσοι, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί που ο Ερντογάν δείχνει να τους περιπαίζει και να τους περιφρονεί. Προσβάλλοντας ό,τι έχουν ιερότερο. Την πίστη, τις παραδόσεις και τις ηθικές τους αξίες. Μόνος του τους οδηγεί ενώπιον ενός νέου ιδανικού. Για ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Να πάψει η Μεγάλη Εκκλησιά να βρίσκεται σε αιχμαλωσία.

Αν ο χριστιανικός κόσμος καταπιεί κι αυτή την απαράδεκτη προσβολή του τούρκου προέδρου, που δείχνει πια ολοφάνερα πως θέλει «να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη», δεν θα μπορεί πλέον να σταθεί πάνω στα θεμέλια που είναι χτισμένες οι κοινωνίες του. Η Μεγάλη Εκκλησιά πονάει και βουρκώνει. Ο χριστιανικός κόσμος δεν συγκινείται;

ΤΑ ΝΕΑ 14/7/2020 Συνέχεια

Συμβατό το Ισλάμ με τη δημοκρατία;

Τελευταία γίνονται προσπάθειες εξωραϊσμού του Ισλάμ σε σχέση με τη συμβατότητά του με την ελευθερία και τη δημοκρατία. Μια έκδοση του IEA και του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) («Ισλαμικά θεμέλια μιας φιλελεύθερης κοινωνίας») είναι χαρακτηριστική. Στο βιβλίο παρουσιάζονται ενδιαφέρουσες απόψεις μουσουλμάνων διανοουμένων, με δύο όμως χαρακτηριστικά. Είναι προφανέστατα φιλοδυτικοί, ή τουλάχιστον σπουδαγμένοι στη Δύση. Και δεν διακρίνεται να ανήκουν σε κάποια από τις τρεις βασικές σχολές ισλαμικής νομικής σκέψης (Hanafi, Maliki, Shafi’i, Hanbali) που κυριαρχούν στις ερμηνείες του Ισλάμ. Ετσι θα ξέραμε δηλαδή τα πραγματικά μουσουλμανικά τους εχέγγυα. Και σε ποιον βαθμό αυτές οι εκδοχές γίνονται δεκτές από τους πιστούς μουσουλμάνους και τις κοινωνικές τους οργανώσεις. Σε βιβλίο που βγάλαμε με το Friedrich Neumann Foundation στο Κάιρο, με τίτλο «Bridging the Gap» (2014) το ζήτημα διευκρινίστηκε, για την Αίγυπτο τουλάχιστον, αρκετά.

Υπάρχουν κάποια κρίσιμα θέματα που οι σχετικές αναλύσεις δεν ακουμπούν. Λ.χ., η δημοκρατία στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Το Ισλάμ (=Υποταγή) στηρίζεται στην προσήλωση στα λόγια του Προφήτη. Που δεν αλλάζουν. Είναι λοιπόν συμβατά; Επίσης το ζήτημα της «αντικατάστασης», το θέμα της «παραπλάνησης» και η έννοια της «μετακίνησης» (μετανάστευσης) όπως διατυπώνονται στο Κοράνι και στις Παραδόσεις (Χαντίντ). Σχεδόν όλες οι αναλύσεις του τομίδιου του ΚΕΦΙΜ αναφέρονται στις πρώιμες αναφορές της ισλαμικής πίστης. Δηλαδή στις αρχικές διδασκαλίες του Κορανίου, από την εποχή της Μεδίνας. Οχι στις νεότερες, μετά την κυριαρχία του Ισλάμ. Αυτές όμως, οι τελευταίες, όπου υπάρχει αντίφαση, ισχύουν. Διότι «αντικαθιστούν» τις παλαιότερες. Που ήταν ανεκτικότερες προς τους αλλόθρησκους και τους αποστάτες. Τους οποίους είχε ανάγκη τότε ο Μωάμεθ. Για τους οποίους όμως τώρα προβλέπονται εξοντωτικές ποινές.

Η έννοια της «παραπλάνησης» (Τακίγια) προβλέπεται στο Κοράνι κι επιτρέπει στους πιστούς να εξαπατούν τους άπιστους, κάνοντας δηλαδή πράγματα που δεν πιστεύουν, προκειμένου να υπερασπιστούν το Ισλάμ. Ολες οι υποχρεώσεις που έχουν αναληφθεί εγκαταλείπονται τη στιγμή που το επιβάλλει το συμφέρον της θρησκείας (λ.χ. Κοράνι 9:3 και 3:28). Στα Χαντίτ υπάρχουν πολλές σχετικές παραινέσεις που χτίζουν με επιτυχία το προφίλ το καλοπροαίρετου και φιλειρηνικού φίλου (Σαχίχ Μπουχαρί, τόμος 5, Βιβλίο 59, Χαντίντ 36).

Οσο για τη «μετακίνηση» (χαζίρια), που εκφράζεται σήμερα με τις ροές μεταναστών, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ισλαμικής θρησκείας μια και οι πιστοί ακολουθούν το παράδειγμα του Μωάμεθ και των πρώτων ακολούθων του, που μετακινήθηκαν από τη Μέκκα στη Μεδίνα για να κυριαρχήσουν. Το Κοράνι μιλάει ξεκάθαρα για την υποχρέωση αυτή της «μετακίνησης για τους σκοπούς του Αλλάχ» (Κοράνι 2:218).

Οσο για την προσφορά του Ισλάμ στον πολιτισμό τα χρόνια του Μεσαίωνα, τελευταίες μελέτες (Dario Morera, «The Myth of the Andalusian Paradise, ISI, 2014) έδειξαν πως η αφοσίωση στη σχολή Μαλίκι των κατακτητών μουσουλμάνων στην Ισπανία οδήγησε σε εξανδραποδισμούς, σκλαβιά γυναικών κι άγριες διώξεις χριστιανών.

ΤΑ ΝΕΑ 23/6/2020 Συνέχεια

«Πραξικόπημα» στην Αυστραλία

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο Διονύσης Νασόπουλος, κάνοντας έναν παραλληλισμό με τον Ούλοφ Πάλμε, κάνει έναν ενδιαφέροντα συσχετισμό με την «πραξικοπηματική» ανατροπή το 1975 του τότε Εργατικού πρωθυπουργού Γκοφ Ουίτλαμ στην Αυστραλία. Είχε γίνει τότε τεράστιος θόρυβος, διότι η ανατροπή είχε γίνει με πράξη του ανώτατου διοικητή της χώρας, που δρά εξ ονόματος της βασίλισσας. Υπήρχαν μάλιστα και υπόνοιες πως στην «απόλυση» είχε αναμειχθεί και το βρετανικό παλάτι. Η ιστορία είναι αρκετά σύνθετη και πολιτικά περίπλοκη.

Το Εργατικό Κόμμα είχε έρθει στην εξουσία ύστερα από 26 χρόνια μονοπώλησής της από τα συντηρητικότερα Φιλελεύθερο και Αγροτικό (Country) Κόμματα. Με πολύ μικρή όμως πλειοψηφία. Επτά μόνο έδρες στη Βουλή και μειοψηφία στη Γερουσία. Για να κυβερνήσει λοιπόν όφειλε να χτίζει συναινέσεις. Οι σημαντικές του μεταρρυθμίσεις επέβαλαν μεγάλες δημόσιες δαπάνες που δεν είχαν μεγάλη λαϊκή στήριξη. Οταν προχώρησε σε έναν μεγάλο δανεισμό, με τη μεσολάβηση μάλιστα ενός περίεργου πακιστανού επιχειρηματία, η Γερουσία «μπλόκαρε» το σχετικό νομοθέτημα (supply) που νομιμοποιούσε τη σχετική διαδικασία. Ο κυβερνήτης, σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό, προσπάθησε να άρει το αδιέξοδο μιλώντας και με την αντιπολίτευση. Ο Ουίτλαμ τότε σκέφτηκε να πάει σε εκλογές (είχε ξαναμπεί στην εκλογική διαδικασία πρόσφατα, φέρνοντας τα ίδια πενιχρά αποτελέσματα – χάνοντας μία ακόμη έδρα στη Βουλή), αλλά μόνο για λίγες έδρες στη Γερουσία. Σε κουβέντα του με τον πρίγκιπα Κάρολο, ο Ουίτλαμ πληροφορήθηκε πως σε περίπτωση αιτήματός του για αλλαγή του κυβερνήτη η βασίλισσα δεν είχε πρόθεση να αναμειχθεί και να το στηρίξει.

Ο κυβερνήτης εκτίμησε (όχι, υποχρεωτικά, σωστά) πως η έξοδος από το αδιέξοδο ήταν η απόλυση του πρωθυπουργού. Και ο ορισμός του Φιλελεύθερου Φρέιζερ στην εξουσία. Υπήρξαν πολλές κινητοποιήσεις, αλλά η κοινή γνώμη δεν φαινόταν να γέρνει υπέρ του Γκοφ Ουίτλαμ (βλ. βιβλίο Paul Kelly, «The Dismissal», Angus & Robertson Publishers, 1983). Κάτι που φάνηκε εξάλλου στις εκλογές. Οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν θριαμβευτικά, με αποτέλεσμα ο Ουίτλαμ να μην επιστρέψει ποτέ στην εξουσία. Η φήμη που τον ακολούθησε ήταν θετική στον βαθμό που άγγιξε τις ιδιαίτερες ευαισθησίες των Αυστραλών σε σχέση με τη ριζική τους απεξάρτηση από τον «αποικιακό» εναγκαλισμό της Βρετανίας. Κι εκεί επάνω στηρίζεται και το βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται ο κ. Νασόπουλος, του εξαιρετικού συγγραφέα Peter Carey («Annesia») που εμμέσως καταπιάνεται με το ζήτημα.

Ο Ουίτλαμ υπήρξε πράγματι φίλος της Ελλάδας. Και κινήθηκε ενεργητικά εναντίον της δικτατορίας. Ηταν και φίλος του Α. Παπανδρέου. Οπως και όλοι οι μεγάλοι big spenders (ανοιχτοχέρηδες με το δημόσιο χρήμα) ανά τον κόσμο. Η λογική όμως του «ξοδεύω αδιαφορώντας για το αν υπάρχει διαθέσιμο χρήμα» δεν έχει απήχηση στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Εξ ου και η αποτυχία του Ουίτλαμ. Οσο για τη συμμετοχή του Παλατιού στη «συνωμοσία», υπάρχουν ακόμα σκοτεινά σημεία. Η καθηγήτρια Τζένι Χόκινγκ (βλ. βιβλίο της, «The Dismissal Dossier») χρόνια παλεύει για τη δημοσίευση των σχετικών αρχείων. Το Ανώτατο Δικαστήριο τώρα αποφάσε να το επιτρέψει. Θα μάθουμε τίποτα τελικά; Πολύ αμφιβάλλω…

ΤΑ ΝΕΑ 21/6/2020 Συνέχεια

Το κράτος λειτουργεί σαν αρπακτικό

Υπάρχουν πολλές διαπιστωμένες παθολογίες του δημόσιου τομέα. Το ζήτημα είναι η αναζήτηση των μεθόδων θεραπείας τους και η εφαρμογή τους. Στη διάρκεια των Μνημονίων, που προήλθαν ακριβώς από τη χρεωκοπία ενός σπάταλου Δημοσίου που ξόδευε ασυλλόγιστα με στόχο την εξαγορά ψήφων, προωθήθηκαν διάφορες θεραπείες. Ελάχιστες όμως εφαρμόσθηκαν. Με αποτέλεσμα να κατηγορούνται για την αποτυχία οι θεραπείες κι όχι οι αρμόδιοι που δεν τις εφήρμοσαν. Σαν να καταγγέλλεται ο γιατρός για την αδυναμία θεραπείας κι όχι ο ασθενής που δεν ακολούθησε τις οδηγίες του και δεν πήρε τα φάρμακα που του έδωσε.

Στη δημοκρατία πολλές φορές το αποτέλεσμα της κάλπης οδηγεί σε αδιέξοδα και οικονομική αποτελμάτωση παρά σε κινήσεις εξυγίανσης κι ανάπτυξης. Αυτό συμβαίνει διότι οι νικηφόρες πλειοψηφίες συνήθως επιβάλλουν πολιτικές διανομής πόρων σε βάρος των μειοψηφιών που έχασαν τις εκλογές. Κλασικό παράδειγμα υπήρξε η στάση, αλλά και οι απροκάλυπτες δηλώσεις, στελεχών της προηγούμενης αριστερής κυβέρνησης της Ελλάδος εναντίον της μεσαίας αστικής τάξης. Στόχος σπάνια είναι η σωστή διαχείριση με αναπτυξιακές προοπτικές. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντικειμενικός σκοπός είναι η επιβράβευση του ταξικού συμμάχου και η παραμονή στην εξουσία.

Ο απεσταλμένος του προέδρου των ΗΠΑ στην Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Paul Porter έγραφε: «Εχουμε ένα φτωχό λαό με μια ανίκανη κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο απαιτεί από τους υπουργούς να έχουν ως κύριο μέλημά τους την παραμονή στο αξίωμα παραμελώντας την… επαναδραστηριοποίηση του εμπορίου και των συναλλαγών». Με παραλλαγές, τέτοιες λογικές επικρατούν στα κλιμάκια λήψης αποφάσεων κάτω από τα γρανάζια του μεγάλου δημόσιου τομέα.

Σε πολλές χώρες οι συνέπειες των πολιτικών που απορρέουν από το μεγάλο κράτος και τις εγωιστικές επιδιώξεις των εκάστοτε πλειοψηφιών έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Η αποτελμάτωση της βρετανικής οικονομίας στα χρόνια πριν από την άνοδο της Μ. Θάτσερ στην εξουσία είναι ενδεικτική. Οι πιέσεις των εργατικών συνδικάτων για προστατευτικούς περιορισμούς στην αγορά εργασίας και για εκτεταμένες κοινωνικές παροχές μέσω σχημάτων αναδιανομής ήταν αυτές κυρίως που οδήγησαν στα αδιέξοδα. Κι αυτό διότι οι πιέσεις οργανωμένων συμφερόντων καθοδηγούν τους πολιτικούς σε επιλογές πολύ μακριά από ουσιαστικές πολιτικές γενικότερης κι ορθολογικότερης κοινωνικής ευημερίας και προστασίας (βλ. Μ. Οlson, THE LOGIC OF COLLECTIVE ACTION. Harvard U. P., 1965). Ακόμα και στη Σκανδιναβία έχει γίνει φανερό πως οι εξαιρετικά υψηλές (σε επίπεδο σχεδόν κατάσχεσης) φορολογικές επιβαρύνσεις για παροχές σε πολιτικές πλειοψηφίες έχουν γονατίσει την οικονομία πνίγοντας την επιχειρηματικότητα (βλ. Α. Lindbeck «The Swedish Experiment». JOURNAL OF ECONOMIC LITERATURE. T. 35, σελ. 1273-1319).

Eίναι λοιπόν τελείως εξωπραγματικό να υποστηρίζεται θεωρητικά αλλά και, κυρίως, πολιτικά, πως το κράτος λειτουργεί αποκλειστικά με στόχο τη διεύρυνση της κοινωνικής ευημερίας και το καλό του συνόλου. Σύμφωνα με ένα σημαντικό βιβλίο των καθηγητών του Χάρβαρντ και του Σικάγου A. Shleifer και R. Vishny (THE GRABBING HAND. Harvard U. P., 1998), αντίθετα το κράτος, με βάση ιδίως το πολιτικό χρώμα της κάθε κυβέρνησης, λειτουργεί με τρόπο στενά συμφεροντολογικό. Εχει λογική στις επιλογές του με στόχο την εξυπηρέτηση πιέσεων και συμφερόντων. Τι ιδιωτικά συμφέροντα εξυπηρετούν δημόσιοι φορείς κι επιχειρήσεις; Η ανακάλυψη κι εξουδετέρωσή τους πρέπει να είναι ο στόχος κάθε πολιτικής που σκοπεύει να σταματήσει το «Δημόσιο από το να αρπάζει»…

ΤΑ ΝΕΑ 16/6/2020

Συνέχεια

Απαραίτητη η αλλαγή τακτικής με την Τουρκία

Η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα τις προκλήσεις της κι εμείς συντηρούμε αλώβητο το θράσος της με σχόλια, δηλώσεις και, καμιά φορά, ρηματικές διακοινώσεις. Η αλήθεια είναι πως οι Τούρκοι δυναμιτίζουν ατιμώρητα το κλίμα ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο – κι όλοι αγωνιούν για κάποιο ενδεχόμενο ατύχημα. Που θα οδηγήσει σε σύρραξη στην περιοχή. Με όλους να ισχυρίζονται πως δεν έχουν ευθύνη για το συμβάν.

Εμείς όμως έχουμε τη βασική ευθύνη για τη μέχρι τώρα διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Δεν είναι πλέον η Τουρκία το μικρό παιδί που κάνει αταξίες – βαθμιαία αποθρασυνόμενο. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε στους πάντες γύρω μας την κατάσταση και να αποσαφηνίσουμε, χωρίς περιστροφές, τα επόμενα βήματά μας. Παραπέρα καρτερική ανοχή, κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, διακινδυνεύοντας πλέον ζωτικά συμφέροντα κυριαρχίας. Κάποια ήδη υπάρχουν. Ποιος μπορεί να μεταβεί ελεύθερα σήμερα λ.χ. στα Ιμια, να ανεβεί εκεί στα βράχια και να ψαρέψει ή να λιαστεί;

Μια αλλαγή τακτικής είναι απαραίτητη. Αφού πρώτα η ελληνική πλευρά ξεκαθαρίσει, πρωτίστως στον εαυτό της, κάποια ζητήματα που από κάποιες πλευρές εμφανίζονται κάπως θολά. Με βάση τις Συνθήκες που έχουν υπογραφεί, και η Τουρκία έχει αποδεχθεί ή (κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό) συνυπογράψει, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στα ζητήματα των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου και της υφαλοκρηπίδας; Αν υπάρχουν (αν, επιμένω) αδιευκρίνιστα σημεία να τα βάλουμε στο τραπέζι και να τα συζητήσουμε – ή να τα πάμε με συμφωνητικό στη Χάγη.

Οσα είναι απόλυτα σαφή και καθαρά, οφείλουμε διεθνώς να τα διακηρύξουμε. Και να κάνουμε προς κάθε κατεύθυνση γνωστές τις προθέσεις και τα επόμενα βήματά μας. Πως δεν πρόκειται πλέον να δεχθούμε μεμονωμένες ενέργειες, αυθαιρεσίες και παραβιάσεις. Με το «δεν θα δεχθούμε», αυτονόητα θα πρέπει να διευκρινισθεί πως εννοούμε ότι θα εφαρμόσουμε ό,τι προβλέπει το διεθνές δίκαιο, αλλά και η πρακτική, για τέτοιες περιπτώσεις. Στην πράξη αυτό σημαίνει έμπρακτη παρεμπόδιση όλων των παραπάνω αυθαιρεσιών. Κινήσεις που εύλογα μπορούν να οδηγήσουν σε συγκρούσεις – δηλαδή καταρρίψεις αεροπλάνων ή καταβύθιση πλοίων.

Αυτά ίσως ακούγονται επικίνδυνα – και είναι. Αλλά οφείλουν όλοι να καταλάβουν πως δεν γίνεται αλλιώς. Για να διατηρηθεί η εθνική αξιοπρέπεια και η εδαφική μας αυτοτέλεια κάποια ρίσκα οφείλουν να αναληφθούν. Κι αυτό να γίνει σαφές σε όλους. Συμμάχους, εταίρους και γείτονες. Παράλληλα, να κινηθούμε σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο προετοιμάζοντας τους πάντες για τα μελλούμενα. Δείχνοντας πως δεν αντιμετωπίζουμε με φοβικό δέος τη ρήξη, πιθανότατα διασώζουμε την ειρήνη…

ΤΑ ΝΕΑ 9/6/20

Συνέχεια

Η παγκοσμιοποίηση και οι λαϊκιστές εχθροί της

Οι εχθροί των ελεύθερων αγορών έχουν ένα βασικό επιχείρημα. Πως αυτές δηλαδή προκαλούν κοινωνικές αδικίες και ανισότητες. Οι ελεύθερες αγορές όμως, μέσω ανοιχτών συνόρων διακίνησης προϊόντων (παγκοσμιοποίηση), βελτιώνουν το επίπεδο ζωής των φτωχών κυρίως του Τρίτου Κόσμου. Διότι επιτρέπουν την προώθηση των φτηνών τους προϊόντων στις ακριβές αγορές της Δύσης. Διευκολύνουν επίσης τις επενδύσεις στις οικονομίες τους, εφόσον το χαμηλότερο κόστος ελκύει τις μεγάλες εταιρείες του πλούσιου κόσμου.

Τα αιτήματα των εχθρών της παγκοσμιοποίησης είναι κυρίως η εφαρμογή των εργατικών νόμων της Δύσης στις αναπτυσσόμενες χώρες, το κλείσιμο των συνόρων στο διεθνές εμπόριο και η επιβολή ελέγχων στη διακίνηση κεφαλαίων και βέβαια συναλλάγματος. Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγούσε τα παιδιά στην Αφρική και την Ασία στην ανεργία, στην πείνα, στις θανατηφόρες αρρώστιες, στην πορνεία και στη μαζική μετανάστευση – χειρότερα από σήμερα.

Ανάμεσα στους αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης είναι πολλά συνδικάτα αναπτυγμένων χωρών που φοβούνται τον ανταγωνισμό της φτηνότερης εργασίας του Τρίτου Κόσμου και την ευχέρεια των δικών τους βιομηχανιών να μεταφέρονται σε άλλες χώρες και ηπείρους. Εχθροί επίσης των ανοιχτών παγκοσμίων αγορών είναι οι λαϊκιστές, οπαδοί του προστατευτισμού και της απομόνωσης, όπως ο Τραμπ και κάποιοι άλλοι…

Κινητοποιούνται επίσης και παλαιοκομμουνιστές που νομίζουν πως θα πάρουν κάποιου είδους ρεβάνς από έναν νοητό αντίπαλο – την παγκοσμιοποίηση – που εκφράζει τον κυρίαρχο πλέον καπιταλισμό. Κοντά τους βέβαια βρίσκονται κι αυτοί που φοβούνται καθετί καινούργιο. Σαν τους Λουδίτες που έσπαγαν ρολόγια για να σταματήσουν τον χρόνο. Αλλά και τους οπαδούς της Επίπεδης Γης που πάλευαν ενάντια στην αντίληψη πως η Γη είναι στρογγυλή. Ολους δηλαδή εκείνους που φοβούνται κάθε νέα κατάκτηση της τεχνολογίας.

Δεν είναι βέβαια η ανισότητα το πραγματικό πρόβλημα. Διότι όσο βελτιώνεται η οικονομία οι ανισότητες μεγαλώνουν. Ελάχιστοι όμως τότε ενοχλούνται. Διότι σχεδόν όλοι απολαμβάνουν τότε μέρος της ευημερίας. Οταν όλων το εισόδημα αυξάνεται δεν ενδιαφέρει τόσο αν κάποιων μεγαλώνει περισσότερο από άλλους. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ανισότητα αλλά η φτώχεια. Μέλημα λοιπόν των κυβερνήσεων πρέπει να είναι η καταπολέμηση της φτώχειας. Για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη κοινωνική συνοχή και ειρήνη. Μέσω της ελεύθερης αγοράς βέβαια. Και με την καταπολέμηση του κρατισμού.

H πανδημία όμως του κορωνοϊού θέτει την παγκοσμιοποίηση σε κίνδυνο. Οι αγορές κλείνουν, η μία μετά την άλλη. Ο κόσμος κινδυνεύει να μικρύνει ξανά. Χτυπώντας κυρίως τους φτωχούς, που θα απομονωθούν από τους προστατευόμενους μεγάλους και πλούσιους. Λαοί όμως που πήραν γεύση από την ευημερία δεν είναι εύκολο να ξανακυλήσουν στην ανέχεια και το περιθώριο. Γι’ αυτό το μέλλον είναι σκοτεινό. Φορτωμένο με εντάσεις και συγκρούσεις. Ο προστατευτισμός, που κάποιοι νοσταλγούν και περιμένουν, δεν θα ‘ρθει δίχως ακριβό τίμημα. Οσοι λοιπόν προσβλέπουν με χαρά σε μια «επιστροφή του κράτους» θα πρέπει να σκεφθούν πολύ σοβαρά τις συνέπειες.

Δεν μπορούμε βέβαια να ζήσουμε σε έναν τελείως παγκοσμιοποιημένο, δίχως κράτος δηλαδή, κόσμο. Ούτε όμως και σε μια κοινωνία αυστηρών ρυθμίσεων και κανόνων που θα ζει κάτω από τη φαντασιακή – και τελικά καταστρεπτική – παρουσία ενός κράτους-γκουβερνάντα…

TA NEA 5/6/2020
Συνέχεια

Λεβιάθαν στα δεξιά

Η απειλή που συνιστά το μεγάλο κράτος κατά των οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών και η υποχρέωση των φιλελεύθερων όλων των βαθμίδων και αποχρώσεων να πολεμούν εναντίον του συνήθως εντοπίζεται στην Αριστερά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως στην εποχή μας η Δεξιά δεν πλημμυρίζει από αντιλήψεις και ιδέες που ευνοούν τη γιγάντωση του δημόσιου τομέα και των παρεμβάσεών του στην οικονομία και την κοινωνία.

Εχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την εποχή που ο τότε Δημοκρατικός Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε δηλώσει πως «η εποχή του μεγάλου δημόσιου τομέα τελείωσε». Κι όμως, το μεγάλο Δημόσιο όχι μόνο εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά συνεχίζει να διογκώνεται. Κι όχι μόνο στα χέρια σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, αλλά και συντηρητικών. Στα ενδιάμεσα χρόνια, στις ΗΠΑ λ.χ., οι δαπάνες γιγαντώθηκαν, οι παρεμβατικές ρυθμίσεις πάνω στη λειτουργία των αγορών αλλά και της κοινωνίας γενικότερα πλήθυναν. Κι όλα αυτά ενώ στην εξουσία τα χρόνια αυτά βρέθηκαν (με την εξαίρεση του Ομπάμα) συντηρητικοί Πρόεδροι και την πλειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία είχαν οι Ρεπουμπλικανικοί – το υποτιθέμενο κόμμα του «μικρού κράτους».

Εχει έτσι τελείως διαβρωθεί και ο ορισμός της πολιτικής έννοιας «Δεξιά», που σε πολλές χώρες πλέον ταυτίζεται με τις επιλογές ενός μεγάλου δημόσιου τομέα που μάλλον γελοιοποιούν τις ιδέες του Φρίντριχ Χάιεκ και της Μάργκαρετ Θάτσερ. Που βρίσκονται κοντύτερα στις αντιλήψεις του Φρανσουά Μιτεράν παρά στις πολιτικές του Ρόναλντ Ρίγκαν. Είναι ένα είδος κρατικίστικου συντηρητισμού που πιστεύει στη χρησιμοποίηση του κράτους για την επίτευξη «δεξιών» επιδιώξεων και στόχων.

Το φόβητρο του κρατικού Λεβιάθαν (το μυθικό τέρας στο οποίο αναφέρθηκε παλαιότερα ο Thomas Hobbes) συμπορεύεται μαζί μας στην καθημερινότητά μας, καθιστώντας σταδιακά την παρουσία του απαραίτητη για την αντιμετώπιση της ζωής. Διαβρώνονται έτσι συνειδήσεις και εκμαυλίζεται ο δυναμισμός μιας κοινωνίας που θα μπορούσε να δημιουργήσει με δυναμισμό ένα ανανεωμένο αύριο. Είναι γνωστό πως στον συντηρητικό χώρο υπάρχουν πολλοί οπαδοί του κρατισμού. Μέσα από τον δημόσιο τομέα βρίσκουν τον τρόπο να προωθούν την πολιτική τους ατζέντα, κυρίως διότι έτσι μοιράζουν παροχές, εύνοιες και εξυπηρετήσεις σε λογής ανθρώπους, ανεξάρτητα από ιδεολογία και αντιλήψεις. Με την αξιοποίηση του Δημοσίου κάποιοι χτίζουν πολιτικές καριέρες και προσωπικά δίκτυα πελατών κι οπαδών. Για την Αριστερά ο κρατισμός είναι μέσο ιδεολογικής αυτοβεβαίωσης. Για τη Δεξιά είναι εργαλείο οικοδόμησης πολιτικών μηχανισμών και κοινωνικής καταξίωσης και ισχύος.

Σαν συνέπεια, ο κρατισμός είναι πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα όταν βρίσκεται στη Δεξιά παρά στην Αριστερά. Διότι εκεί καταβαραθρώνει αξίες και προδίδει αρχές. Τι σόι «Δεξιά» μπορεί πραγματικά να είναι εκείνη που πιστεύει στον μεγάλο δημόσιο τομέα; Τι είδους κοινωνία μπορεί να οραματίζεται; Πώς μπορεί να βλέπει το μέλλον και σε τι διαφέρει ουσιαστικά από την Αριστερά; Εκείνο που πραγματικά θαυμάζει στο κράτος δεν μπορεί παρά να είναι ο αυταρχισμός, που είναι σύμφυτος με τις εξουσίες του. Γι’ αυτό και δεν είναι φιλελεύθερη. Διότι ο φιλελευθερισμός πιστεύει στα ατομικά δικαιώματα, που είναι απαραβίαστα.

Και είναι αυτά ακριβώς που μισεί ο κρατικός Λεβιάθαν.

TA NEA 27/5/2020

Συνέχεια

Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά

Επειτα από 4 χρόνια διακυβέρνησης από ένα πρωτολειακό αριστερό μόρφωμα η λαϊκή ετυμηγορία υπήρξε καταιγιστική. Η ιδέα μιας αριστερής διακυβέρνησης είναι φανερό πως φαντάζει πλέον σαν φρικτός εφιάλτης. Ο λαός δεν ξεχνά πλέον τι σημαίνει Δεξιά, τώρα που συνειδητοποίησε τι ακριβώς σημαίνει Αριστερά.
Ο Πρωθυπουργός είχε καθορίσει τις ευρωπαϊκές εκλογές ως ευκαιρία έκφρασης εμπιστοσύνης προς την κυβέρνησή του. Αυτό που εισέπραξε είναι ολοκληρωτική απόσυρση αυτής της εμπιστοσύνης.

Κι αναγκάσθηκε να προκηρύξει εθνικές εκλογές μέχρι περίπου τα τέλη Ιουνίου. Αυτό που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει στα εκλογικά αποτελέσματα είναι την κάθετη πτώση των αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στη χώρα και την κατάρρευση του συνθηματολογικού πυροτεχνήματος περί «προοδευτικών δυνάμεων».

Είναι ολοφάνερο πως ο λαός εξέλαβε ως πρόοδο τη στροφή των προτιμήσεών του προς δυνάμεις πιο φιλελεύθερες, περισσότερο συντηρητικές και δεξιότερες. Με την εξαίρεση της αναπάντεχης επιλογής Βαρουφάκη και τη σταθεροποίηση ΚΙΝΑΛ και ΚΚΕ, όλα τα υπόλοιπα αριστερόστροφα σχήματα καταποντίσθηκαν.

Ενισχύθηκαν όμως κινήσεις της Δεξιάς που εκφράζουν περίεργες προτεραιότητες. Ο λαός επίσης έστρεψε την πλάτη του προς τα ακροδεξιά άκρα δείχνοντας σύνεση και λογική. Για τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση η πρόκληση είναι θεμελιακή.

Εχει μπροστά της μια προοπτική που της επιτρέπει να απαγκιστρωθεί από τον παλαιοκομματικό κρατισμό και να ξεδιπλώσει ένα όραμα δυναμισμού και φρέσκων δημιουργικών αντιλήψεων. Το τρόπαιο είναι μπροστά της. Δεν έχει παρά να απλώσει το χέρι και να το πάρει…

TA NEA 28.5.19 Συνέχεια

Γιατί όχι νεοφιλελεύθεροι;

Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι το πάθος της Αριστεράς, και όχι μόνο, εναντίον του νεοφιλελευθερισμού (νφ) αλλά η φοβία όλων των άλλων να συνταχθούν κάτω από αυτό το ιδεολόγημα!

Εχουν υπάρξει ιδεολογίες με τραγικές εφαρμογές των αρχών τους πάνω σε κοινωνίες και λαούς. Ο κομμουνισμός, ο φασισμός, ο ναζισμός, ακόμη κι ο σοσιαλισμός, έχουν αφήσει πίσω τους ερείπια και ανθρώπινες τραγωδίες. Κι όμως έχουν εμπνεύσει πολλές χιλιάδες πολίτες σε όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερα ο κομμουνισμός, παρά τις εκατόμβες θυμάτων που άφησε στο διάβα του, εξακολουθεί να τιμάται από χιλιάδες ανθρώπους. Που μάλιστα λιθοβολούν τον νφ σαν ένα τρισκατάρατο κακό της φύσης!

Το ερώτημα είναι γιατί ξορκίζεται έτσι ο νφ που όμως όπου και κατ’ ελάχιστο εφαρμόσθηκε μόνο επιτυχίες και κοινωνική ευημερία έχει να δείξει. Αν θεωρήσουμε πως αυτός εκφράζεται μέσα από πολιτικές μείωσης φόρων, περιορισμού δημοσίων δαπανών και γραφειοκρατίας, απελευθέρωσης αγορών, κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων και κατάργησης αυταρχικών κρατικών παρεμβάσεων στην οικονομία και την κοινωνία παντού έφερε χαρά, οικονομική ευτυχία και κοινωνική ισορροπία.

Με τέτοια λογική κατά βάση κινούνται οι αγγλοσαξονικές χώρες που θεαματικά υπερέχουν απ’ όλες τις άλλες σε όλους τους δείκτες. Κι όσες χώρες άλλες ακολούθησαν τέτοιες πολιτικές άφησαν πίσω τη φτώχεια, τη μιζέρια και την υπανάπτυξη (Ινδία, Κίνα).

Τι θέλετε να είστε: ευτυχείς ή πολιτικά ορθοί; Στη χώρα μας φαίνεται η πλειοψηφική απάντηση να είναι κοντά, για την ώρα, στη δεύτερη επιλογή. Μια κι όλοι αντιπαθούν τον νφ. Τον οποίο δεν ξέρουν. Βέβαια ο νφ εξοβελίζει τη ρουσφετολογία, τον άκοπο πλουτισμό, τις δημόσιες εργολαβίες και την άχρηστη γραφειοκρατία του κράτους. Και κυρίως την προοπτική να πετύχεις στη ζωή επειδή το Δημόσιο ξοδεύει λεφτά που παίρνει από τις τσέπες κάποιου άλλου.

Ολα αυτά βέβαια έρχονται σε αντίθεση ακόμα και με την αρχική διακήρυξη της ελληνικής Επανάστασης. Πριν πλακώσει η φαυλοκρατία κι ο πελατειασμός. Που ξεκαθάριζε πως οι Ελληνες ξεσηκώνονται για τη διεκδίκηση ατομικής ευδαιμονίας (=ευτυχίας) και την προστασία της περιουσίας.

Αυτά ακριβώς που σήμερα πολεμούν η Αριστερά και η λαϊκή Δεξιά, ενώ αποτελούν τη σπονδυλική στήλη μιας νφ πολιτικής. Γιατί όχι νεοφιλελεύθεροι λοιπόν;

TA NEA 11/5/2019
Συνέχεια

Βόμβα στην κοινωνική συνοχή

Η πρωτοβουλία των μουσουλμανικών κρατών – μελών του ΟΗΕ σε λίγες ίσως ώρες θα φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα. Παρά την κάθετη αντίδραση μεγάλων χωρών της Δύσης (ΗΠΑ, Ιταλία, Αυστραλία, Αυστρία κ.ά.), ψηφίζεται στο Μαρακές του Μαρόκου το περίφημο Σύμφωνο Μετανάστευσης (η Μετακίνησης) για τα δικαιώματα των μεταναστών.

Η Δύση και ιδιαίτερα η Ευρώπη, δίχως κανείς να ξέρει ποιος ακριβώς αποφασίζει, οδηγείται, δίχως μεγάλη γενική αντίδραση, στην αυτοκαταστροφή. Η παθητική ηγεσία της ΕΕ πρωτοστατεί στην πορεία αυτή ανατροπής της ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής. Εντελώς μυωπικά, δίνοντας έμφαση απλά στις ρηχές φραστικές διαβεβαιώσεις των εμπνευστών του, πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες κλείνουν τα μάτια στα μεγάλα ζητήματα και στις πληγές που ανοίγουν.

Αυτό που γίνεται είναι η κατοχύρωση της διδασκαλίας του Κορανίου περί υποχρέωσης των πιστών σε μετακίνηση (hijiria) σε εδάφη αλλόθρησκα, σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη. Για την ενίσχυση του ισλαμικού επεκτατισμού.

Στην ουσία, οι μεγάλες ανατροπές που εισάγονται με το Σύμφωνο αυτό του ΟΗΕ (και για όσους βέβαια το προσυπογράψουν) μπορούν να αποτιμηθούν ως εξής:

1. Οι μετανάστες θεμελιώνουν δικαίωμα μετακίνησης στις χώρες άφιξής τους, με τον όποιο επαναπατρισμό τους να συνδέεται με διμερείς συμφωνίες με τις χώρες προέλευσης. Δηλαδή, αν οι χώρες αυτές το αρνηθούν, ο επαναπατρισμός θα γίνεται σχεδόν αδύνατος.

2. Αφού το δικαίωμα μετακίνησης κατοχυρώνεται, όποια άρνηση ή αντίθεση προς τέτοιες δραστηριότητες καθίσταται παράνομη. Η καταγγελία της «παράνομης» μετανάστευσης γίνεται αδίκημα!

3. Τα δικαιώματα των «μετακινουμένων» κατοχυρώνονται. Με τρόπο μάλιστα που να ανοίγει λογής ερμηνείες για έμπειρους νομικούς και ΜΚΟ ώστε να διεκδικούν δικαιώματα ασύλου και διαμονής για «προστατευομένους» τους.

Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι για πλήρη αξιακή αλλοίωση δυτικών κοινωνιών και δημιουργία μαχητικά διεκδικητικών πλέον μουσουλμανικών μειονοτήτων. Το ζήτημα γίνεται κρισιμότερο από το γεγονός πως, σε αντίθεση με τη Δύση, είναι εντελώς αμφίβολο αν το Σύμφωνο θα εφαρμοσθεί από μουσουλμανικές χώρες που θα το έχουν υπογράψει. Θα αποδεχθεί λ.χ. η Σαουδική Αραβία οικοδόμηση χριστιανικών ναών ή μετανάστευση σιιτών από το Ιράν ή την Υεμένη;

Η Δύση έτσι τραγικά εθελοτυφλεί…

ΤΑ ΝΕΑ 17/12/2018 Συνέχεια